६. पियङ्करसुत्तवण्णना
२४०. छट्ठे जेतवनेति जेतवनस्स पच्चन्ते कोसम्बककुटि नाम अत्थि, तत्थ विहरति. धम्मपदानीति इध पाटियेक्कं सङ्गहं आरुळ्हा छब्बीसतिवग्गा तन्ति अधिप्पेता. तत्र थेरो तस्मिं समये अन्तोविहारे निसिन्नो मधुरस्सरेन सरभञ्ञं कत्वा अप्पमादवग्गं भासति. एवं तोसेसीति सा किर पुत्तं पियङ्करं अङ्केनादाय जेतवनस्स पच्छिमभागतो पट्ठाय गोचरं परियेसन्ती अनुपुब्बेन नगराभिमुखी हुत्वा उच्चारपस्सावखेळसिङ्घाणिकदुब्भोजनानि परियेसमाना थेरस्स वसनट्ठानं पत्वा मधुरस्सरं अस्सोसि. तस्सा सो सद्दो छविआदीनि छेत्वा अट्ठिमिञ्जं आहच्च हदयङ्गमनीयो हुत्वा अट्ठासि. अथस्सा गोचरपरियेसने चित्तम्पि न उप्पज्जि, ओहितसोता धम्ममेव सुणन्ती ठिता. यक्खदारकस्स पन दहरताय धम्मस्सवने चित्तं नत्थि. सो जिघच्छाय पीळितत्ता, ‘‘कस्मा अम्मा गतगतट्ठाने खाणुको विय तिट्ठसि? न मय्हं खादनीयं वा भोजनीयं वा परियेससी’’ति पुनप्पुनं मातरं चोदेति. सा ‘‘धम्मस्सवनस्स मे अन्तरायं करोती’’ति पुत्तकं ‘‘मा सद्दं करि, पियङ्करा’’ति एवं तोसेसि. तत्थ मा सद्दं करीति सद्दं मा करि.
पाणेसु चाति गाथाय सा अत्तनो धम्मताय समादिण्णं पञ्चसीलं दस्सेति. तत्थ संयमामसेति संयमाम संयता होम. इमिना पाणातिपाता विरति गहिता, दुतियपदेन मुसावादा विरति, ततियपदेन सेसा तिस्सो विरतियो. अपि मुच्चेम पिसाचयोनियाति अपि नाम यक्खलोके उप्पन्नानि पञ्च वेरानि पहाय, योनिसो पटिपज्जित्वा इमाय छातकदुब्भिक्खाय पिसाचयक्खयोनिया मुच्चेम, ताताति वदति. छट्ठं.