१. जरासुत्तवण्णना
५१. जरावग्गस्स पठमे साधूति लद्धकं भद्दकं. सीलं याव जराति इमिना इदं दस्सेति – यथा मुत्तामणिरत्तवत्थादीनि आभरणानि तरुणकालेयेव सोभन्ति, जराजिण्णकाले तानि धारेन्तो ‘‘अयं अज्जापि बालभावं पत्थेति, उम्मत्तको मञ्ञे’’ति वत्तब्बतं आपज्जति, न एवं सीलं. सीलञ्हि निच्चकालं सोभति. बालकालेपि हि सीलं रक्खन्तं ‘‘किं इमस्स सीलेना’’ति? वत्तारो नत्थि. मज्झिमकालेपि महल्लककालेपीति.
सद्धा साधु पतिट्ठिताति हत्थाळवकचित्तगहपतिआदीनं विय मग्गेन आगता पतिट्ठितसद्धा नाम साधु. पञ्ञा नरानं रतनन्ति एत्थ चित्तीकतट्ठादीहि रतनं वेदितब्बं. वुत्तञ्हेतं –
‘‘यदि चित्तीकतन्ति रतनं, ननु भगवा चित्तीकतो पुरिससीहो, ये च लोके चित्तीकता, तेसं चित्तीकतो भगवा. यदि रतिकरन्ति रतनं, ननु भगवा रतिकरो पुरिससीहो, तस्स वचनेन चरन्ता झानरतिसुखेन अभिरमन्ति. यदि अतुल्यन्ति रतनं, ननु भगवा अतुलो पुरिससीहो. न हि सक्का तुलेतुं गुणेहि गुणपारमिं गतो. यदि दुल्लभन्ति रतनं, ननु भगवा दुल्लभो पुरिससीहो. यदि अनोमसत्तपरिभोगन्ति रतनं, ननु भगवा अनोमो सीलेन समाधिना पञ्ञाय विमुत्तिया विमुत्तिञाणदस्सनेना’’ति.
इध पन दुल्लभपातुभावट्ठेन पञ्ञा ‘‘रतन’’न्ति वुत्तं. पुञ्ञन्ति पुञ्ञचेतना, सा हि अरूपत्ता परिहरितुं न सक्काति. पठमं.