९. कुटिकासुत्तवण्णना
१९. नवमे कच्चि ते कुटिकाति अयं देवता दस मासे अन्तोवसनट्ठानट्ठेन मातरं कुटिकं कत्वा, यथा सकुणा दिवसं गोचरपसुता रत्तिं कुलावकं अल्लीयन्ति, एवमेवं सत्ता तत्थ तत्थ गन्त्वापि मातुगामस्स सन्तिकं आगच्छन्ति, आलयवसेन भरियं कुलावकं कत्वा. कुलपवेणिं सन्तानकट्ठेन पुत्ते सन्तानके कत्वा, तण्हं बन्धनं कत्वा, गाथाबन्धनेन इमे पञ्हे समोधानेत्वा भगवन्तं पुच्छि, भगवापिस्सा विस्सज्जेन्तो तग्घातिआदिमाह. तत्थ तग्घाति एकंसवचने निपातो. नत्थीति पहाय पब्बजितत्ता वट्टस्मिं वा पुन मातुकुच्छिवासस्स दारभरणस्स पुत्तनिब्बत्तिया वा अभावतो नत्थि.
देवता ‘‘मया सन्नाहं बन्धित्वा गुळ्हा पञ्हा पुच्छिता, अयञ्च समणो पुच्छितमत्तेयेव विस्सज्जेसि, जानं नु खो मे अज्झासयं कथेसि, उदाहु अजानं यं वा तं वा मुखारुळ्हं कथेसी’’ति चिन्तेत्वा पुन किन्ताहन्तिआदिमाह. तत्थ किन्ताहन्ति किं ते अहं. अथस्सा भगवा आचिक्खन्तो मातरन्तिआदिमाह. साहु तेति गाथाय अनुमोदित्वा सम्पहंसित्वा भगवन्तं वन्दित्वा गन्धमालादीहि पूजेत्वा अत्तनो देवट्ठानमेव गताति.
कुटिकासुत्तवण्णना निट्ठिता.