७. नन्दसुत्तवण्णना

१०८४-५. सन्ति लोकेति नन्दसुत्तं. तत्थ पठमगाथाय अत्थो – लोके खत्तियादयो जना आजीवकनिगण्ठादिके सन्धाय ‘‘सन्ति मुनयो’’ति वदन्ति, तयिदं कथंसूति किं नु खो ते समापत्तिञाणादिना ञाणेन उप्पन्नत्ता ञाणूपपन्नं नो मुनिं वदन्ति, एवंविधं नु वदन्ति, उदाहु वे नानप्पकारकेन लूखजीवितसङ्खातेन जीवितेनूपपन्नन्ति अथस्स भगवा तदुभयं पटिक्खिपित्वा मुनिं दस्सेन्तो ‘‘न दिट्ठिया’’ति गाथमाह.

१०८६-७. इदानि ‘‘दिट्ठादीहि सुद्धी’’ति वदन्तानं वादे कङ्खापहानत्थं ‘‘ये केचिमे’’ति पुच्छति. तत्थ अनेकरूपेनाति कोतूहलमङ्गलादिना. तत्थ यता चरन्ताति तत्थ सकाय दिट्ठिया गुत्ता विहरन्ता. अथस्स तथा सुद्धिअभावं दीपेन्तो भगवा दुतियं गाथमाह.

१०८८-९०. एवं ‘‘नातरिंसू’’ति सुत्वा इदानि यो अतरि, तं सोतुकामो ‘‘ये केचिमे’’ति पुच्छति. अथस्स भगवा ओघतिण्णमुखेन जातिजरातिण्णे दस्सेन्तो ततियं गाथमाह. तत्थ निवुताति ओवुटा परियोनद्धा. येसीधाति येसु इध. एत्थ च सु-इति निपातमत्तं. तण्हं परिञ्ञायाति तीहि परिञ्ञाहि तण्हं परिजानित्वा. सेसं सब्बत्थ पुब्बे वुत्तनयत्ता पाकटमेव.

एवं भगवा अरहत्तनिकूटेनेव देसनं निट्ठापेसि, देसनापरियोसाने पन नन्दो भगवतो भासितं अभिनन्दमानो ‘‘एताभिनन्दामी’’ति गाथमाह. इधापि च पुब्बे वुत्तसदिसो एव धम्माभिसमयो अहोसीति.

परमत्थजोतिकाय खुद्दक-अट्ठकथाय

सुत्तनिपात-अट्ठकथाय नन्दसुत्तवण्णना निट्ठिता.