८. हेमकसुत्तवण्णना

१०९१-४. ये मे पुब्बेति हेमकसुत्तं. तत्थ ये मे पुब्बे वियाकंसूति ये बावरिआदयो पुब्बे मय्हं सकं लद्धिं वियाकंसु. हुरं गोतमसासनाति गोतमसासना पुब्बतरं. सब्बं तं तक्कवड्ढनन्ति सब्बं तं कामवितक्कादिवड्ढनं. तण्हानिग्घातनन्ति तण्हाविनासनं. अथस्स भगवा तं धम्मं आचिक्खन्तो ‘‘इधा’’ति गाथाद्वयमाह. तत्थ एतदञ्ञाय ये सताति एतं निब्बानपदमच्चुतं ‘‘सब्बे सङ्खारा अनिच्चा’’तिआदिना नयेन विपस्सन्ता अनुपुब्बेन जानित्वा ये कायानुपस्सनासतिआदीहि सता. दिट्ठधम्माभिनिब्बुताति विदितधम्मत्ता, दिट्ठधम्मत्ता, रागादिनिब्बानेन च अभिनिब्बुता. सेसं सब्बत्थ पाकटमेव.

एवं भगवा इमम्पि सुत्तं अरहत्तनिकूटेनेव देसेसि. देसनापरियोसाने च पुब्बसदिसो एव धम्माभिसमयो अहोसीति.

परमत्थजोतिकाय खुद्दक-अट्ठकथाय

सुत्तनिपात-अट्ठकथाय हेमकसुत्तवण्णना निट्ठिता.