११. जतुकण्णिसुत्तवण्णना

११०३-४. सुत्वानहन्ति जतुकण्णिसुत्तं. तत्थ सुत्वानहं वीरमकामकामिन्ति अहं ‘‘इतिपि सो भगवा’’तिआदिना नयेन वीरं कामानं अकामनतो अकामकामिं बुद्धं सुत्वा. अकाममागमन्ति निक्कामं भगवन्तं पुच्छितुं आगतोम्हि. सहजनेत्ताति सहजातसब्बञ्ञुतञ्ञाणचक्खु. यथातच्छन्ति यथातथं. ब्रूहि मेति पुन याचन्तो भणति. याचन्तो हि सहस्सक्खत्तुम्पि भणेय्य, को पन वादो द्विक्खत्तुं. तेजी तेजसाति तेजेन समन्नागतो तेजसा अभिभुय्य. यमहं विजञ्ञं जातिजराय इध विप्पहानन्ति यमहं जातिजरानं पहानभूतं धम्मं इधेव जानेय्यं.

११०५-७. अथस्स भगवा तं धम्ममाचिक्खन्तो तिस्सो गाथायो अभासि. तत्थ नेक्खम्मं दट्ठु खेमतोति निब्बानञ्च निब्बानगामिनिञ्च पटिपदं ‘‘खेम’’न्ति दिस्वा. उग्गहितन्ति तण्हादिट्ठिवसेन गहितं. निरत्तं वाति निरस्सितब्बं वा, मुञ्चितब्बन्ति वुत्तं होति. मा ते विज्जित्थाति मा ते अहोसि. किञ्चनन्ति रागादिकिञ्चनं वापि ते मा विज्जित्थ. पुब्बेति अतीते सङ्खारे आरब्भ उप्पन्नकिलेसा. ब्राह्मणाति भगवा जतुकण्णिं आलपति. सेसं सब्बत्थ पाकटमेव.

एवं भगवा इमम्पि सुत्तं अरहत्तनिकूटेनेव देसेसि. देसनापरियोसाने च पुब्बसदिसो एव धम्माभिसमयो अहोसीति.

परमत्थजोतिकाय खुद्दक-अट्ठकथाय

सुत्तनिपात-अट्ठकथाय जतुकण्णिसुत्तवण्णना निट्ठिता.