१२. भद्रावुधसुत्तवण्णना
११०८-९. ओकञ्जहन्ति भद्रावुधसुत्तं. तत्थ ओकञ्जहन्ति आलयं जहं. तण्हच्छिदन्ति छतण्हाकायच्छिदं. अनेजन्ति लोकधम्मेसु निक्कम्पं. नन्दिञ्जहन्ति अनागतरूपादिपत्थनाजहं. एका एव हि तण्हा थुतिवसेन इध नानप्पकारतो वुत्ता. कप्पञ्जहन्ति दुविधकप्पजहं. अभियाचेति अतिविय याचामि. सुत्वान नागस्स अपनमिस्सन्ति इतोति नागस्स तव भगवा वचनं सुत्वा इतो पासाणकचेतियतो बहू जना पक्कमिस्सन्तीति अधिप्पायो. जनपदेहि सङ्गताति अङ्गादीहि जनपदेहि इध समागता. वियाकरोहीति धम्मं देसेहि.
१११०. अथस्स आसयानुलोमेन धम्मं देसेन्तो भगवा द्वे गाथायो अभासि. तत्थ आदानतण्हन्ति रूपादीनं आदायिकं गहणतण्हं, तण्हुपादानन्ति वुत्तं होति. यं यञ्हि लोकस्मिमुपादियन्तीति एतेसु उद्धादिभेदेसु यं यं गण्हन्ति. तेनेव मारो अन्वेति जन्तुन्ति तेनेव उपादानपच्चयनिब्बत्तकम्माभिसङ्खारनिब्बत्तवसेन पटिसन्धिक्खन्धमारो तं सत्तं अनुगच्छति.
११११. तस्मा पजानन्ति तस्मा एतमादीनवं अनिच्चादिवसेन वा सङ्खारे जानन्तो. आदानसत्ते इति पेक्खमानो, पजं इमं मच्चुधेय्ये विसत्तन्ति आदातब्बट्ठेन आदानेसु रूपादीसु सत्ते सब्बलोके इमं पजं मच्चुधेय्ये लग्गं पेक्खमानो. आदानसत्ते वा आदानाभिनिविट्ठे पुग्गले आदानसङ्गहेतुञ्च इमं पजं मच्चुधेय्ये लग्गं ततो वीतिक्कमितुं असमत्थं इति पेक्खमानो किञ्चनं सब्बलोके न उप्पादियेथाति सेसं सब्बत्थ पाकटमेव.
एवं भगवा इमम्पि सुत्तं अरहत्तनिकूटेनेव देसेसि. देसनापरियोसाने च पुब्बसदिसो एव धम्माभिसमयो अहोसीति.
परमत्थजोतिकाय खुद्दक-अट्ठकथाय
सुत्तनिपात-अट्ठकथाय भद्रावुधसुत्तवण्णना निट्ठिता.