४. समणब्राह्मणसुत्तवण्णना

१०३. चतुत्थे ये हि केचीति ये केचि. इदं दुक्खन्ति यथाभूतं नप्पजानन्तीति ‘‘इदं दुक्खं, एत्तकं दुक्खं, न इतो भिय्यो’’ति अविपरीतं सभावसरसलक्खणतो विपस्सनापञ्ञासहिताय मग्गपञ्ञाय दुक्खसच्चं न जानन्ति न पटिविज्झन्ति. सेसेसुपि एसेव नयो. न मे ते, भिक्खवेतिआदीसु अयं सङ्खेपत्थो – भिक्खवे, चतुसच्चकम्मट्ठानं अननुयुत्ता पब्बज्जामत्तसमणा चेव जातिमत्तब्राह्मणा च न मया ते समितपापसमणेसु समणोति, बाहितपापब्राह्मणेसु ब्राह्मणोति च सम्मता अनुञ्ञाता. कस्मा? समणकरणानं ब्राह्मणकरणानञ्च धम्मानं अभावतोति. तेनेवाह ‘‘न च पन ते आयस्मन्तो’’तिआदि. तत्थ सामञ्ञत्थन्ति सामञ्ञसङ्खातं अत्थं, चत्तारि सामञ्ञफलानीति अत्थो. ब्रह्मञ्ञत्थन्ति तस्सेव वेवचनं. अपरे पन ‘‘सामञ्ञत्थन्ति चत्तारो अरियमग्गा, ब्रह्मञ्ञत्थन्ति चत्तारि अरियफलानी’’ति वदन्ति. सेसं वुत्तनयमेव. सुक्कपक्खो वुत्तविपरियायेन वेदितब्बो. गाथासु अपुब्बं नत्थि.

चतुत्थसुत्तवण्णना निट्ठिता.