३. मारवत्थु
यस्स पारन्ति इमं धम्मदेसनं सत्था जेतवने विहरन्तो मारं आरब्भ कथेसि.
सो किरेकस्मिं दिवसे अञ्ञतरो पुरिसो विय हुत्वा सत्थारं उपसङ्कमित्वा पुच्छि – ‘‘भन्ते, पारं पारन्ति वुच्चति, किन्नु खो एतं पारं नामा’’ति. सत्था ‘‘मारो अय’’न्ति विदित्वा, ‘‘पापिम, किं तव पारेन, तञ्हि वीतरागेहि पत्तब्ब’’न्ति वत्वा इमं गाथमाह –
३८५. ‘‘यस्स पारं अपारं वा, पारापारं न विज्जति;
वीतद्दरं विसंयुत्तं, तमहं ब्रूमि ब्राह्मण’’न्ति.
तत्थ पारन्ति अज्झत्तिकानि छ आयतनानि. अपारन्ति बाहिरानि छ आयतनानि. पारापारन्ति तदुभयं. न विज्जतीति यस्स सब्बम्पेतं ‘‘अह’’न्ति वा ‘‘मम’’न्ति वा गहणाभावेन नत्थि, तं किलेसदरथानं विगमेन वीतद्दरं सब्बकिलेसेहि विसंयुत्तं अहं ब्राह्मणं वदामीति अत्थो.
देसनावसाने बहू सोतापत्तिफलादीनि पापुणिंसूति.
मारवत्थु ततियं.