३. वग्गुमुदातीरियभिक्खुवत्थु

सेय्यो अयोगुळोति इमं धम्मदेसनं सत्था वेसालिं उपनिस्साय महावने विहरन्तो वग्गुमुदातीरिये भिक्खू आरब्भ कथेसि. वत्थु उत्तरिमनुस्सधम्मपाराजिके (पारा. १९३ आदयो) आगतमेव.

तदा हि सत्था ते भिक्खू ‘‘किं पन तुम्हे, भिक्खवे, उदरस्सत्थाय गिहीनं अञ्ञमञ्ञस्स उत्तरिमनुस्सधम्मस्स वण्णं भासित्था’’ति वत्वा तेहि ‘‘आम, भन्ते’’ति वुत्ते ते भिक्खू अनेकपरियायेन गरहित्वा इमं गाथमाह –

३०८. ‘‘सेय्यो अयोगुळो भुत्तो, तत्तो अग्गिसिखूपमो;

यञ्चे भुञ्जेय्य दुस्सीलो, रट्ठपिण्डमसञ्ञतो’’ति.

तत्थ यञ्चे भुञ्जेय्याति यं दुस्सीलो निस्सीलपुग्गलो कायादीहि असञ्ञतो रट्ठवासीहि सद्धाय दिन्नं रट्ठपिण्डं ‘‘समणोम्ही’’ति पटिजानन्तो गहेत्वा भुञ्जेय्य, तत्तो आदित्तो अग्गिवण्णो अयोगुळोव भुत्तो सेय्यो सुन्दरतरो. किं कारणा? तप्पच्चया हि एकोव अत्तभावो झायेय्य, दुस्सीलो पन सद्धादेय्यं भुञ्जित्वा अनेकानिपि जातिसतानि निरये पच्चेय्याति अत्थो.

देसनावसाने बहू सोतापत्तिफलादीनि पापुणिंसूति.

वग्गुमुदातीरियभिक्खुवत्थु ततियं.