७. अञ्ञतरब्राह्मणवत्थु

न तेन भिक्खु सो होतीति इमं धम्मदेसनं सत्था जेतवने विहरन्तो अञ्ञतरं ब्राह्मणं आरब्भ कथेसि.

सो किर बाहिरसमये पब्बजित्वा भिक्खं चरन्तो चिन्तेसि – ‘‘समणो गोतमो अत्तनो सावके भिक्खाय चरणेन ‘भिक्खू’ति वदति, मम्पि ‘भिक्खू’ति वत्तुं वट्टती’’ति. सो सत्थारं उपसङ्कमित्वा, ‘‘भो गोतम, अहम्पि भिक्खं चरित्वा जीवामि, मम्पि ‘भिक्खू’ति वदेही’’ति आह. अथ नं सत्था ‘‘नाहं, ब्राह्मण, भिक्खनमत्तेन भिक्खूति वदामि. न हि विस्सं धम्मं समादाय वत्तन्तो भिक्खु नाम होति. यो पन सब्बसङ्खारेसु सङ्खाय चरति, सो भिक्खु नामा’’ति वत्वा इमा गाथा अभासि –

२६६. ‘‘न तेन भिक्खु सो होति, यावता भिक्खते परे;

विस्सं धम्मं समादाय, भिक्खु होति न तावता.

२६७. ‘‘योध पुञ्ञञ्च पापञ्च, बाहेत्वा ब्रह्मचरियवा;

सङ्खाय लोके चरति, स वे भिक्खूति वुच्चती’’ति.

तत्थ यावताति यत्तकेन परे भिक्खते, तेन भिक्खनमत्तेन भिक्खु नाम न होति. विस्सन्ति विसमं धम्मं, विस्सगन्धं वा कायकम्मादिकं धम्मं समादाय चरन्तो भिक्खु नाम न होति. योधाति यो इध सासने उभयम्पेतं पुञ्ञञ्च पापञ्च मग्गब्रह्मचरियेन बाहेत्वा पनुदित्वा ब्रह्मचरियवा होति. सङ्खायाति ञाणेन. लोकेति खन्धादिलोके ‘‘इमे अज्झत्तिका खन्धा, इमे बाहिरा’’ति एवं सब्बेपि धम्मे जानित्वा चरति, सो तेन ञाणेन किलेसानं भिन्नत्ता ‘‘भिक्खू’’ति वुच्चतीति अत्थो.

देसनावसाने बहू सोतापत्तिफलादीनि पापुणिंसूति.

अञ्ञतरब्राह्मणवत्थु सत्तमं.