८. तिंसभिक्खुवत्थु
हंसादिच्चपथेति इमं धम्मदेसनं सत्था जेतवने विहरन्तो तिंस भिक्खू आरब्भ कथेसि.
एकस्मिञ्हि दिवसे तिंसमत्ता दिसावासिका भिक्खू सत्थारं उपसङ्कमिंसु. आनन्दत्थेरो सत्थु वत्तकरणवेलाय आगन्त्वा ते भिक्खू दिस्वा ‘‘सत्थारा इमेहि सद्धिं पटिसन्थारे कते वत्तं करिस्सामी’’ति द्वारकोट्ठके अट्ठासि. सत्थापि तेहि सद्धिं पटिसन्थारं कत्वा तेसं सारणीयधम्मं कथेसि. तं सुत्वा ते सब्बेपि अरहत्तं पत्वा उप्पतित्वा आकासेन अगमिंसु. आनन्दत्थेरो तेसु चिरायन्तेसु सत्थारं उपसङ्कमित्वा, ‘‘भन्ते, इदानेव तिंसमत्ता भिक्खू आगता, ते कुहि’’न्ति पुच्छि. ‘‘गता, आनन्दा’’ति. ‘‘कतरेन मग्गेन, भन्ते’’ति? ‘‘आकासेनानन्दा’’ति. ‘‘किं पन ते, भन्ते, खीणासवा’’ति? ‘‘आमानन्द, मम सन्तिके धम्मं सुत्वा अरहत्तं पत्ता’’ति. तस्मिं पन खणे आकासेन हंसा आगमिंसु. सत्था ‘‘यस्स खो पनानन्द, चत्तारो इद्धिपादा सुभाविता, सो हंसा विय आकासेन गच्छती’’ति वत्वा इमं गाथमाह –
१७५. ‘‘हंसादिच्चपथे यन्ति, आकासे यन्ति इद्धिया;
नीयन्ति धीरा लोकम्हा, जेत्वा मारं सवाहिनि’’न्ति.
तस्सत्थो – इमे हंसा आदिच्चपथे आकासे गच्छन्ति. येसं इद्धिपादा सुभाविता, तेपि आकासे यन्ति इद्धिया. धीरा पण्डिता सवाहिनिं मारं जेत्वा इमम्हा वट्टलोका नीयन्ति, निब्बानं पापुणन्तीति अत्थो.
देसनावसाने बहू सोतापत्तिफलादीनि पापुणिंसूति.
तिंसभिक्खुवत्थु अट्ठमं.