६. अङ्गुलिमालत्थेरवत्थु

यस्स पापन्ति इमं धम्मदेसनं सत्था जेतवने विहरन्तो अङ्गुलिमालत्थेरं आरब्भ कथेसि. वत्थु अङ्गुलिमालसुत्तन्तवसेनेव (म. नि. २.३४७ आदयो) वेदितब्बं.

थेरो पन सत्थु सन्तिके पब्बजित्वा अरहत्तं पापुणि. अथ खो आयस्मा अङ्गुलिमालो रहोगतो पटिसल्लीनो विमुत्तिसुखपटिसंवेदी. तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘यो च पुब्बे पमज्जित्वा, पच्छा सो नप्पमज्जति;

सोमं लोकं पभासेति, अब्भा मुत्तोव चन्दिमा’’ति. –

आदिना नयेन उदानं उदानेत्वा अनुपादिसेसाय निब्बानधातुया परिनिब्बुतो. भिक्खू ‘‘कहं नु खो, आवुसो, थेरो उप्पन्नो’’ति धम्मसभायं कथं समुट्ठापेसुं? सत्था आगन्त्वा ‘‘काय नुत्थ, भिक्खवे, एतरहि कथाय सन्निसिन्ना’’ति पुच्छित्वा, ‘‘भन्ते, अङ्गुलिमालत्थेरस्स निब्बत्तट्ठानकथाया’’ति वुत्ते ‘‘परिनिब्बुतो च, भिक्खवे, मम पुत्तो’’ति. ‘‘भन्ते, एत्तके मनुस्से मारेत्वा परिनिब्बुतो’’ति? ‘‘आम, भिक्खवे, सो पुब्बे एकं कल्याणमित्तं अलभित्वा एत्तकं पापमकासि, पच्छा पन कल्याणमित्तपच्चयं लभित्वा अप्पमत्तो अहोसि. तेनस्स तं पापकम्मं कुसलेन पिहित’’न्ति वत्वा इमं गाथमाह –

१७३. ‘‘यस्स पापं कतं कम्मं, कुसलेन पिधीयति;

सोमं लोकं पभासेति, अब्भा मुत्तोव चन्दिमा’’ति.

तत्थ कुसलेनाति अरहत्तमग्गं सन्धाय वुत्तं. सेसं उत्तानत्थमेवाति.

देसनावसाने बहू सोतापत्तिफलादीनि पापुणिंसूति.

अङ्गुलिमालत्थेरवत्थु छट्ठं.