६. देवदत्तवत्थु

यस्स अच्चन्तदुस्सील्यन्ति इमं धम्मदेसनं सत्था वेळुवने विहरन्तो देवदत्तं आरब्भ कथेसि.

एकस्मिञ्हि दिवसे भिक्खू धम्मसभायं कथं समुट्ठापेसुं – ‘‘आवुसो, देवदत्तो दुस्सीलो पापधम्मो दुस्सील्यकारणेन वड्ढिताय तण्हाय अजातसत्तुं सङ्गण्हित्वा महन्तं लाभसक्कारं निब्बत्तेत्वा अजातसत्तुं पितुवधे समादपेत्वा तेन सद्धिं एकतो हुत्वा नानप्पकारेन तथागतस्स वधाय परिसक्कती’’ति. सत्था आगन्त्वा ‘‘काय नुत्थ, भिक्खवे, एतरहि कथाय सन्निसिन्ना’’ति पुच्छित्वा ‘‘इमाय नामा’’ति वुत्ते ‘‘न, भिक्खवे, इदानेव, पुब्बेपि देवदत्तो नानप्पकारेन मय्हं वधाय परिसक्कती’’ति वत्वा कुरुङ्गमिगजातकादीनि (जा. १.२.१११-२) कथेत्वा, ‘‘भिक्खवे, अच्चन्तदुस्सीलपुग्गलं नाम दुस्सील्यकारणा उप्पन्ना तण्हा मालुवा विय सालं परियोनन्धित्वा सम्भञ्जमाना निरयादीसु पक्खिपती’’ति वत्वा इमं गाथामाह –

१६२. ‘‘यस्स अच्चन्तदुस्सील्यं, मालुवा सालमिवोत्थतं;

करोति सो तथत्तानं, यथा नं इच्छती दिसो’’ति.

तत्थ अच्चन्तदुस्सील्यन्ति एकन्तदुस्सीलभावो. गिही वा जातितो पट्ठाय दस अकुसलकम्मपथे करोन्तो, पब्बजितो वा उपसम्पन्नदिवसतो पट्ठाय गरुकापत्तिं आपज्जमानो अच्चन्तदुस्सीलो नाम. इध पन यो द्वीसु तीसु अत्तभावेसु दुस्सीलो, एतस्स गतिया आगतं दुस्सीलभावं सन्धायेतं वुत्तं. दुस्सीलभावोति चेत्थ दुस्सीलस्स छ द्वारानि निस्साय उप्पन्ना तण्हा वेदितब्बा. मालुवा सालमिवोत्थतन्ति यस्स पुग्गलस्स तं तण्हासङ्खातं दुस्सील्यं यथा नाम मालुवा सालं ओत्थरन्ती देवे वस्सन्ते पत्तेहि उदकं सम्पटिच्छित्वा सम्भञ्जनवसेन सब्बत्थकमेव परियोनन्धति, एवं अत्तभावं ओत्थतं परियोनन्धित्वा ठितं. सो मालुवाय सम्भञ्जित्वा भूमियं पातियमानो रुक्खो विय ताय दुस्सील्यसङ्खाताय तण्हाय सम्भञ्जित्वा अपायेसु पातियमानो, यथा नं अनत्थकामो दिसो इच्छति, तथा अत्तानं करोति नामाति अत्थो.

देसनावसाने बहू सोतापत्तिफलादीनि पापुणिंसूति.

देवदत्तवत्थु छट्ठं.