७. लसुणदायकत्थेरअपदानवण्णना
हिमवन्तस्साविदूरेतिआदिकं आयस्मतो लसुणदायकत्थेरस्स अपदानं. एसोपायस्मा पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो विपस्सिस्स भगवतो काले एकस्मिं कुलगेहे निब्बत्तित्वा विञ्ञुतं पत्तो घरावासे आदीनवं दिस्वा गेहं पहाय तापसपब्बज्जं पब्बजित्वा हिमवन्तं निस्साय वने वसन्तो बहूनि लसुणानि रोपेत्वा तदेव वनमूलफलञ्च खादन्तो विहासि. सो बहूनि लसुणानि काजेनादाय मनुस्सपथं आहरित्वा पसन्नो दानं दत्वा बुद्धप्पमुखस्स भिक्खुसङ्घस्स भेसज्जत्थाय दत्वा गच्छति. एवं सो यावजीवं पुञ्ञानि कत्वा तेनेव पुञ्ञबलेन देवमनुस्सेसु संसरन्तो उभयसम्पत्तिं अनुभवित्वा कमेन इमस्मिं बुद्धुप्पादे उप्पन्नो पटिलद्धसद्धो पब्बजित्वा विपस्सनं वड्ढेत्वा नचिरस्सेव अरहत्तं पत्तो पुब्बकम्मवसेन लसुणदायकत्थेरोति पाकटो.
८९. अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो हिमवन्तस्साविदूरेतिआदिमाह. तत्थ हिमालयपब्बतस्स परियोसाने मनुस्सानं सञ्चरणट्ठाने यदा विपस्सी भगवा उदपादि, तदा अहं तापसो अहोसिन्ति सम्बन्धो. लसुणं उपजीवामीति रत्तलसुणं रोपेत्वा तदेव गोचरं कत्वा जीविकं कप्पेमीति अत्थो. तेन वुत्तं ‘‘लसुणं मय्हभोजन’’न्ति.
९०. खारियो पूरयित्वानाति तापसभाजनानि लसुणेन पूरयित्वा काजेनादाय सङ्घारामं सङ्घस्स वसनट्ठानं हेमन्तादीसु तीसु कालेसु सङ्घस्स चतूहि इरियापथेहि वसनविहारं अगच्छिं अगमासिन्ति अत्थो. हट्ठो हट्ठेन चित्तेनाति अहं सन्तुट्ठो सोमनस्सयुत्तचित्तेन सङ्घस्स लसुणं अदासिन्ति अत्थो.
९१. विपस्सिस्स…पे… निरतस्सहन्ति नरानं अग्गस्स सेट्ठस्स अस्स विपस्सिस्स भगवतो सासने निरतो निस्सेसेन रतो अहन्ति सम्बन्धो. सङ्घस्स…पे… मोदहन्ति अहं सङ्घस्स लसुणदानं दत्वा सग्गम्हि सुट्ठु अग्गस्मिं देवलोके आयुकप्पं दिब्बसम्पत्तिं अनुभवमानो मोदिं, सन्तुट्ठो भवामीति अत्थो. सेसं सुविञ्ञेय्यमेवाति.
लसुणदायकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.