९. तिकिच्छकत्थेरअपदानवण्णना

नगरे बन्धुमतियातिआदिकं आयस्मतो तिकिच्छकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पायस्मा पुरिमजिनवरेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो विपस्सिस्स भगवतो काले बन्धुमतीनगरे वेज्जकुले निब्बत्तो बहुस्सुतो सुसिक्खितो वेज्जकम्मे छेको बहू रोगिनो तिकिच्छन्तो विपस्सिस्स भगवतो उपट्ठाकस्स असोकनामत्थेरस्स रोगं तिकिच्छि. सो तेन पुञ्ञेन देवमनुस्सेसु अपरापरं सुखं अनुभवन्तो निब्बत्तनिब्बत्तभवे अरोगो दीघायुको सुवण्णवण्णसरीरो अहोसि.

३९. सो इमस्मिं बुद्धुप्पादे सावत्थियं गहपतिकुले निब्बत्तो वुद्धिमन्वाय सब्बसिप्पेसु निप्फत्तिं पत्तो अरोगो सुखितो विभवसम्पन्नो रतनत्तये पसन्नो सत्थु धम्मदेसनं सुत्वा पटिलद्धसद्धो घरावासं पहाय पब्बजित्वा नचिरस्सेव अरहा हुत्वा पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो नगरे बन्धुमतियातिआदिमाह. तं सब्बं हेट्ठा वुत्तनयत्ता उत्तानत्थमेवाति.

तिकिच्छकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.