१०. सङ्घुपट्ठाकत्थेरअपदानवण्णना

वेस्सभुम्हि भगवतीतिआदिकं आयस्मतो सङ्घुपट्ठाकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि थेरो पुरिमबुद्धेसु कतकुसलसम्भारो अनेकेसु भवेसु विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो वेस्सभुस्स भगवतो काले तस्सारामिकस्स पुत्तो हुत्वा निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्वा सद्धो पसन्नो विहारेसु आरामिककम्मं करोन्तो सक्कच्चं सङ्घं उपट्ठासि. सो तेनेव कुसलकम्मेन देवमनुस्सेसु संसरन्तो उभयसम्पत्तियो अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे सावत्थियं गहपतिकुले निब्बत्तो वुद्धिप्पत्तो विभवसम्पन्नो सुखप्पत्तो पाकटो सत्थु धम्मदेसनं सुत्वा सासने पसन्नो पब्बजित्वा वत्तसम्पन्नो सासनं सोभयमानो विपस्सनं वड्ढेन्तो नचिरस्सेव सह पटिसम्भिदाहि अरहत्तं पत्तो छळभिञ्ञो पुब्बे कतकुसलकम्मवसेन सङ्घुपट्ठाकत्थेरोति पाकटो अहोसि.

४५. सो एकदिवसं ‘‘पुब्बे मया किं नाम कम्मं कत्वा अयं लोकुत्तरसम्पत्ति लद्धा’’ति अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा पच्चक्खतो जानित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पाकटं करोन्तो वेस्सभुम्हि भगवतीतिआदिमाह. तत्थ अहोसारामिको अहन्ति अहं वेस्सभुस्स भगवतो सासने आरामिको अहोसिन्ति अत्थो. सेसं हेट्ठा वुत्तनयत्ता उत्तानत्थत्ता च सुविञ्ञेय्यमेवाति.

सङ्घुपट्ठाकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.

अट्ठारसमवग्गवण्णना समत्ता.