४. उदपानदायकत्थेरअपदानवण्णना

विपस्सिनो भगवतोतिआदिकं आयस्मतो उदपानदायकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि थेरो पुरिममुनिवरेसु कताधिकारो अनेकेसु भवेसु कतपुञ्ञसञ्चयो विपस्सिस्स भगवतो काले कुलगेहे निब्बत्तो वुद्धिप्पत्तो ‘‘पानीयदानं मया दातब्बं, तञ्च निरन्तरं कत्वा पवत्तेतुं वट्टती’’ति चिन्तेत्वा एकं कूपं खनापेत्वा उदकसम्पत्तकाले इट्ठकाहि चिनापेत्वा थिरं कत्वा तत्थ उट्ठितेन उदकेन पुण्णं तं उदपानं विपस्सिस्स भगवतो निय्यादेसि. भगवा पानीयदानानिसंसदीपकं अनुमोदनं अकासि. सो तेन पुञ्ञेन देवमनुस्सेसु संसरन्तो निब्बत्तनिब्बत्तट्ठाने पोक्खरणीउदपानपानीयादिसम्पन्नो सुखमनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे एकस्मिं कुले निब्बत्तो वुद्धिमन्वाय सद्धो पसन्नो पब्बजित्वा नचिरस्सेव अरहा अहोसि.

१८. सो अपरभागे अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो विपस्सिनो भगवतोतिआदिमाह. तत्थ उदपानो कतो मयाति उदकं पिवन्ति एत्थाति उदपानो, कूपपोक्खरणीतळाकानमेतं अधिवचनं. सो उदपानो कूपो विपस्सिस्स भगवतो अत्थाय कतो खनितोति अत्थो. सेसं उत्तानत्थमेवाति.

उदपानदायकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.