३. रत्तिपुप्फियत्थेरअपदानवण्णना

मिगलुद्दो पुरे आसिन्तिआदिकं आयस्मतो रत्तिपुप्फियत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो विपस्सिस्स भगवतो काले नेसादकुले उप्पन्नो मिगवधाय अरञ्ञे विचरमानो तस्स कारुञ्ञेन अरञ्ञे चरमानं विपस्सिं भगवन्तं दिस्वा पसन्नमानसो पुप्फितं रत्तिकं नाम पुप्फं कुटजपुप्फञ्च सह वण्टेन ओचिनित्वा सोमनस्सचित्तेन पूजेसि. भगवा अनुमोदनं कत्वा पक्कामि.

१३. सो तेनेव पुञ्ञेन देवमनुस्सेसु संसरन्तो उभयसम्पत्तियो अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे कुलगेहे निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्तो रतनत्तये पसन्नो सत्थु धम्मदेसनं सुत्वा कामेसु आदीनवं दिस्वा पब्बजित्वा नचिरस्सेव अरहत्तं पत्तो अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा ‘‘नेसादभूतेन मया कतकुसलं सुन्दर’’न्ति सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो मिगलुद्दो पुरे आसिन्तिआदिमाह. तत्थ मिगानं लुद्दो साहसिको मारकोति मिगलुद्दो, मिगेसु वा लुद्दो लोभीति मिगलुद्दो, नेसादो आसिं पुरेति अत्थो.

१४. रत्तिकं पुप्फितं दिस्वाति पदुमपुप्फादीनि अनेकानि पुप्फानि सूरियरंसिसम्फस्सेन दिवा पुप्फन्ति रत्तियं मकुळितानि होन्ति. जातिसुमनमल्लिकादीनि अनेकानि पुप्फानि पन रत्तियं पुप्फन्ति नो दिवा. तस्मा रत्तियं पुप्फनतो रत्तिपुप्फनामकानि अनेकानि सुगन्धपुप्फानि च कुटजपुप्फानि च गहेत्वा पूजेसिन्ति अत्थो. सेसं उत्तानत्थमेवाति.

रत्तिपुप्फियत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.