२. निस्सेणिदायकत्थेरअपदानवण्णना

कोण्डञ्ञस्स भगवतोतिआदिकं आयस्मतो निस्सेणिदायकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमजिनवरेसु कताधिकारो अनेकासु जातीसु विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो कोण्डञ्ञस्स भगवतो काले वड्ढकिकुले निब्बत्तो सद्धो पसन्नो भगवतो धम्मदेसनं सुत्वा पसन्नमानसो भगवतो वसनपासादस्सारोहनत्थाय सारकट्ठमयं निस्सेणिं कत्वा उस्सापेत्वा ठपेसि. भगवा तस्स पसादसंवड्ढनत्थाय पस्सन्तस्सेव उपरिपासादं आरुहि. सो अतीव पसन्नो तेनेव पीतिसोमनस्सेन कालं कत्वा देवलोके निब्बत्तो तत्थ दिब्बसम्पत्तिं अनुभवित्वा मनुस्सेसु जायमानो निस्सेणिदाननिस्सन्देन उच्चकुले निब्बत्तो मनुस्ससुखं अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे एकस्मिं कुले निब्बत्तो सत्थु धम्मदेसनं सुत्वा सद्धाजातो पब्बजितो नचिरस्सेव अरहा अहोसि.

९. सो अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो कोण्डञ्ञस्स भगवतोतिआदिमाह. तत्थ कोण्डञ्ञस्साति कुच्छितो हुत्वा डेति पवत्ततीति कोण्डो, लामकसत्तो, कोण्डतो अञ्ञोति कोण्डञ्ञो, अलामको उत्तमपुरिसोति अत्थो. अथ वा ब्राह्मणगोत्तेसु कोण्डञ्ञगोत्ते उप्पन्नत्ता ‘‘कोण्डञ्ञो’’ति गोत्तवसेन तस्स नामं, तस्स कोण्डञ्ञस्स. सेसं पाकटमेवाति.

निस्सेणिदायकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.