९. समादपकत्थेरअपदानवण्णना

नगरे बन्धुमतियातिआदिकं आयस्मतो समादपकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि थेरो पुरिमबुद्धानं सन्तिके कतकुसलसम्भारो अनेकेसु भवेसु विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो विपस्सिस्स भगवतो काले कुलगेहे निब्बत्तो वुद्धिमन्वाय घरावासं सण्ठपेत्वा पुञ्ञानि करोन्तो वसमानो सद्धो पसन्नो बहू उपासके सन्निपातेत्वा गणजेट्ठको हुत्वा ‘‘माळकं करिस्सामा’’ति ते सब्बे समादपेत्वा एकं माळकं समं कारेत्वा पण्डरपुलिनं ओकिरित्वा भगवतो निय्यादेसि. सो तेन पुञ्ञेन देवलोके उप्पन्नो छ कामावचरसम्पत्तियो अनुभवित्वा मनुस्सेसु च चक्कवत्तिआदिसम्पत्तियो अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे कुलगेहे निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्तो भगवति पसन्नो धम्मं सुत्वा पसन्नमानसो सद्धाजातो पब्बजित्वा सीलसम्पन्नो वत्तसम्पन्नो नचिरस्सेव अरहत्तं पापुणि.

४४. सो अपरभागे अत्तनो कतकुसलं सरित्वा सञ्जातसोमनस्सो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो नगरे बन्धुमतियातिआदिमाह. तत्थ बन्धन्ति ञातिगोत्तादिवसेन एकसम्बन्धा होन्ति सकलनगरवासिनोति बन्धू, बन्धू एतस्मिं विज्जन्तीति बन्धुमती, तस्सा बन्धुमतिया नाम नगरे महापूगगणो उपासकसमूहो अहोसीति अत्थो. माळं कस्साम सङ्घस्साति एत्थ माति गण्हाति सम्पत्तसम्पत्तजनानं चित्तन्ति माळं, अथ वा सम्पत्तयतिगणानं चित्तस्स विवेककरणे अलन्ति माळं, माळमेव माळकं, भिक्खुसङ्घस्स फासुविहारत्थाय माळकं करिस्सामाति अत्थो. सेसं पाकटमेवाति.

समादपकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.