९. वटंसकियत्थेरअपदानवण्णना

सुमेधो नाम नामेनातिआदिकं आयस्मतो वटंसकियत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिममुनिन्देसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो सुमेधस्स भगवतो काले कुलगेहे निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्तो घरावासं सण्ठपेत्वा तत्थ आदीनवं दिस्वा गेहं पहाय तापसपब्बज्जं पब्बजित्वा महावने विहासि. तस्मिं समये सुमेधो भगवा विवेककामताय तं वनं सम्पापुणि. अथ सो तापसो भगवन्तं दिस्वा पसन्नमानसो विकसितं सळलपुप्फं गहेत्वा वटंसकाकारेन गन्थेत्वा भगवतो पादमूले ठपेत्वा पूजेसि. भगवा तस्स चित्तप्पसादत्थाय अनुमोदनमकासि. सो तेन पुञ्ञेन देवमनुस्सेसु संसरन्तो उभयसम्पत्तियो अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे विभवसम्पन्ने कुले जातो वुद्धिमन्वाय सद्धो पसन्नो पब्बजित्वा नचिरस्सेव अरहा अहोसि.

४३. सो अपरभागे पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो सुमेधो नाम नामेनातिआदि वुत्तं. विवेकमनुब्रूहन्तोति जनाकिण्णतं पहाय जनविवेकं चित्तविवेकञ्च अनुब्रूहन्तो वड्ढेन्तो बहुलीकरोन्तो महावनं अज्झोगाहि पाविसीति अत्थो. सेसं उत्तानत्थमेवाति.

वटंसकियत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.