९. बिळालिदायकत्थेरअपदानवण्णना

हिमवन्तस्साविदूरेतिआदिकं आयस्मतो बिळालिदायकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमजिनवरेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो पदुमुत्तरस्स भगवतो काले कुलगेहे निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्तो घरावासं वसन्तो तत्थादीनवं दिस्वा घरावासं पहाय तापसपब्बज्जं पब्बजित्वा हिमवन्ते वसन्तो अतीव अप्पिच्छसन्तुट्ठो आलुवादीहि यापेन्तो वसति. तदा पदुमुत्तरो भगवा तस्स अनुकम्पाय तं हिमवन्तं अगमासि. तं दिस्वा पसन्नो वन्दित्वा बिळालियो गहेत्वा पत्ते ओकिरि. तं तथागतो तस्सानुकम्पाय सोमनस्सुप्पादयन्तो परिभुञ्जि. सो तेन कम्मेन ततो चुतो देवमनुस्सेसु उभयसम्पत्तियो अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे कुलगेहे निब्बत्तित्वा वुद्धिमन्वाय सत्थरि पसन्नो सासने पब्बजित्वा नचिरस्सेव अरहा अहोसि.

५३. सो अपरभागे अत्तनो कुसलकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो हिमवन्तस्साविदूरेतिआदिमाह. तं सब्बं हेट्ठा वुत्तनयत्ता उत्तानत्थमेव. आलुवकरम्भादयो तेसं तेसं कन्दजातीनं नामानेवाति.

बिळालिदायकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.