८. आसनुपट्ठाहकत्थेरअपदानवण्णना

काननं वनमोग्गय्हातिआदिकं आयस्मतो आसनुपट्ठाहकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो अत्थदस्सिस्स भगवतो काले कुलगेहे निब्बत्तो घरावासं वसन्तो तत्थ दोसं दिस्वा घरावासं पहाय तापसपब्बज्जं पब्बजित्वा हिमवन्ते वसन्तो तत्थ सम्पत्तं भगवन्तं दिस्वा पसन्नो सीहासनं अदासि, तत्थ निसिन्नं भगवन्तं मालाकलापं गहेत्वा पूजेत्वा तं पदक्खिणं कत्वा पक्कामि. सो तेन पुञ्ञेन देवमनुस्सेसु संसरन्तो निब्बत्तनिब्बत्तभवे उच्चकुलिको विभवसम्पन्नो अहोसि. सो कालन्तरेन इमस्मिं बुद्धुप्पादे कुलगेहे निब्बत्तो वुद्धिमन्वाय सत्थरि पसीदित्वा पब्बजितो नचिरस्सेव अरहा अहोसि.

४७. सो अरहा समानो अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो काननं वनमोग्गय्हातिआदिमाह. तं सब्बं हेट्ठा वुत्तत्थमेवाति.

आसनुपट्ठाहकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.