६. तिपुप्फियत्थेरअपदानवण्णना
मिगलुद्दो पुरे आसिन्तिआदिकं आयस्मतो तिपुप्फियत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो अन्तरा केनचि अकुसलच्छिद्देन विपस्सिस्स भगवतो काले नेसादकुले निब्बत्तो मिगलुद्दो हुत्वा अरञ्ञे विहरति. तदा विपस्सिस्स भगवतो पाटलिबोधिं सम्पुण्णपत्तपल्लवं हरितवण्णं नीलोभासं मनोरमं दिस्वा तीहि पुप्फेहि पूजेत्वा पुराणपत्तं छड्डेत्वा भगवतो सम्मुखा विय पाटलिमहाबोधिं वन्दि. सो तेन पुञ्ञेन ततो चुतो देवलोके उप्पन्नो तत्थ दिब्बसम्पत्तिं अपरापरं अनुभवित्वा ततो चुतो मनुस्सेसु जातो तत्थ चक्कवत्तिसम्पत्तिआदयो अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे एकस्मिं कुलगेहे निब्बत्तो वुद्धिमन्वाय सत्थु धम्मदेसनं सुत्वा पटिलद्धसोमनस्सहदयो गेहं पहाय पब्बजित्वा नचिरस्सेव अरहा अहोसि.
३१. सो एवं सिद्धिप्पत्तो अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो मिगलुद्दो पुरे आसिन्तिआदिमाह. तत्थ मरणाय गच्छति पापुणातीति मिगो, अथ वा मगयमानो इहति पवत्ततीति मिगो, मिगानं मारणे लुद्दो लोभी गेधोति मिगलुद्दो, पुरे मय्हं पुञ्ञकरणसमये काननसङ्खाते महाअरञ्ञे मिगलुद्दो आसिन्ति सम्बन्धो. पाटलिं हरितं दिस्वाति तत्थ पकारेन तलेन रत्तवण्णेन भवतीति पाटलि, पुप्फानं रत्तवण्णताय पाटलीति वोहारो, पत्तानं हरितताय हरितं नीलवण्णं पाटलिबोधिं दिस्वाति अत्थो. सेसं सब्बत्थ उत्तानत्थमेवाति.
तिपुप्फियत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.