७. मधुपिण्डिकत्थेरअपदानवण्णना

विवने कानने दिस्वातिआदिकं आयस्मतो मधुपिण्डिकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो सिद्धत्थस्स भगवतो काले नेसादयोनियं निब्बत्तो महाअरञ्ञे पटिवसति. तदा विवेकाभिरतिया सम्पत्तं सिद्धत्थं भगवन्तं दिस्वा समाधितो वुट्ठितस्स तस्स सुमधुरं मधुमदासि. तत्थ च पसन्नमानसो वन्दित्वा पक्कामि. सो तेनेव पुञ्ञेन सम्पत्तिं अनुभवन्तो देवमनुस्सेसु संसरित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे कुलगेहे निब्बत्तो वुद्धिप्पत्तो सत्थरि पसीदित्वा पब्बजितो नचिरस्सेव अरहा अहोसि.

३७. सो अपरभागे अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो विवने कानने दिस्वातिआदिमाह. तत्थ विवनेति विसेसेन वनं पत्थटं विवनं, हत्थिअस्सरथसद्देहि भेरिसद्देहि च वत्थुकामकिलेसकामेहि च विगतं ब्यापगतन्ति अत्थो, काननसङ्खाते महाअरञ्ञे विवनेति सम्बन्धो. ओसधिंव विरोचन्तन्ति भववड्ढकिजनानं इच्छितिच्छितं निप्फादेतीति ओसधं. ओजानिब्बत्तिकारणं पटिच्च याय तारकाय उग्गताय उद्धरन्ति गण्हन्तीति सा ओसधि. ओसधितारका इव विरोचन्तीति वत्तब्बे गाथाबन्धसुखत्थं ‘‘ओसधिंव विरोचन्त’’न्ति च वुत्तं. सेसं सब्बत्थ उत्तानमेवाति.

मधुपिण्डिकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.