बोधिसत्तपब्बज्जावण्णना

५४. अथ खो, भिक्खवेति – ‘‘पब्बजितस्स साधु धम्मचरिया’’तिआदीनि च अञ्ञञ्च बहुं महाजनकायेन रक्खियमानस्स पुत्तदारसम्बाधे घरे वसतो आदीनवपटिसंयुत्तञ्चेव मिगभूतेन चेतसा यथासुखं वने वसतो पब्बजितस्स विवेकानिसंसपटिसंयुत्तञ्च धम्मिं कथं सुत्वा पब्बजितुकामो हुत्वा – अथ खो, भिक्खवे, विपस्सी कुमारो सारथिं आमन्तेसि.

इमानि चत्तारि दिस्वा पब्बजितं नाम सब्बबोधिसत्तानं वंसोव तन्तियेव पवेणीयेव. अञ्ञेपि च बोधिसत्ता यथा अयं विपस्सी कुमारो, एवं चिरस्सं चिरस्सं पस्सन्ति. अम्हाकं पन बोधिसत्तो चत्तारिपि एकदिवसंयेव दिस्वा महाभिनिक्खमनं निक्खमित्वा अनोमानदीतीरे पब्बजितो. तेनेव राजगहं पत्वा तत्थ रञ्ञा बिम्बिसारेन – ‘‘किमत्थं, पण्डित, पब्बजितोसीति’’ पुट्ठो आह –

‘‘जिण्णञ्च दिस्वा दुखितञ्च ब्याधितं,

मतञ्च दिस्वा गतमायुसङ्खयं;

कासायवत्थं पब्बजितञ्च दिस्वा,

तस्मा अहं पब्बजितोम्हि राजा’’ति.