जिण्णपुरिसवण्णना

४३. दुतियभाणवारे गोपानसिवङ्कन्ति गोपानसी विय वङ्कं. भोग्गन्ति खन्धे, कटियं, जाणूसूति तीसु ठानेसु भोग्गवङ्कं. दण्डपरायनन्ति दण्डगतिकं दण्डपटिसरणं. आतुरन्ति जरातुरं. गतयोब्बनन्ति अतिक्कन्तयोब्बनं पच्छिमवये ठितं. दिस्वाति अड्ढयोजनप्पमाणेन बलकायेन परिवुतो सुसंविहितारक्खोपि गच्छन्तो यदा रथो पुरतो होति, पच्छा बलकायो, तादिसे ओकासे सुद्धावासखीणासवब्रह्मेहि अत्तनो आनुभावेन रथस्स पुरतोव दस्सितं, तं पुरिसं पस्सित्वा. सुद्धावासा किर – ‘‘महापुरिसो पङ्के गजो विय पञ्चसु कामगुणेसु लग्गो, सतिमस्स उप्पादेस्सामा’’ति तं दस्सेसुं. एवं दस्सितञ्च तं बोधिसत्तो चेव पस्सति सारथि च. ब्रह्मानो हि बोधिसत्तस्स अप्पमादत्थं सारथिस्स च कथासल्लापत्थं तं दस्सेसुं. किं पनेसोति ‘‘एसो जिण्णोति किं वुत्तं होति, नाहं, भो इतो पुब्बे एवरूपं अद्दस’’न्ति पुच्छि.

तेन हीति यदि मय्हम्पि एवरूपेहि केसेहि एवरूपेन च कायेन भवितब्बं, तेन हि सम्म सारथि. अलं दानज्ज उय्यानभूमियाति – ‘‘अज्ज उय्यानभूमिं पस्सिस्सामा’’ति गच्छाम, अलं ताय उय्यानभूमियाति संविग्गहदयो संवेगानुरूपमाह. अन्तेपुरं गतोति इत्थिजनं विस्सज्जेत्वा सिरिगब्भे एककोव निसिन्नो. यत्र हि नामाति याय जातिया सति जरा पञ्ञायति, सा जाति धिरत्थु धिक्कता अत्थु, जिगुच्छामेतं जातिन्ति, जातिया मूलं खणन्तो निसीदि, पठमेन सल्लेन हदये विद्धो विय.

४५. सारथिं आमन्तापेत्वाति राजा किर नेमित्तकेहि कथितकालतो पट्ठाय ओहितसोतो विचरति, सो ‘‘कुमारो उय्यानं गच्छन्तो अन्तरामग्गे निवत्तो’’ति सुत्वा सारथिं आमन्तापेसि. मा हेव खोतिआदीसु रज्जं कारेतु, मा पब्बजतु, ब्राह्मणानं वचनं मा सच्चं होतूति एवं चिन्तेसीति अत्थो.