५. सुद्धिकसंसन्दनवण्णना

१७-२७. इदानि रूपादीहि सद्धिं सच्चिकट्ठसंसन्दनं होति. तत्थ रूपञ्चाति यथा रूपं परमत्थतो उपलब्भति, किं ते पुग्गलोपि तथेव उपलब्भतीति सन्धाय पुच्छा सकवादिस्स, अत्थि पुग्गलोति वचनमत्तं गहेत्वा पटिञ्ञा परवादिस्स. यदि ते रूपं विय परमत्थतो पुग्गलो अत्थि, रूपतो वेदनादीनं विय पुग्गलस्सापि अञ्ञत्तं आपज्जतीति अनुयोगो सकवादिस्स, समयसुत्तविरोधं दिस्वा पटिक्खेपो परवादिस्स. सेसं अत्थतो पाकटमेव. धम्मतो पनेत्थ सत्तपञ्ञासभेदस्स सच्चिकट्ठपरमत्थस्स वसेन सकवादीपक्खमूलके अनुलोमपच्चनीके सत्तपञ्ञास अनुलोमपञ्चकानि दस्सितानि. पटिकम्मचतुक्कादीनि सङ्खित्तानि. परवादीपक्खमूलकेपि पच्चनीकानुलोमे सत्तपञ्ञास पटिलोमपञ्चकानि दस्सितानि. पटिकम्मचतुक्कादीनि सङ्खित्तानि. तत्थ ‘‘वुत्तं भगवता’’ति वचनमत्तेन पुग्गलस्स अत्थितं रूपस्स च सच्चिकट्ठपरमत्थवसेन उपलब्भनीयतं दस्सेत्वा उभिन्नं अञ्ञत्तं पटिजानापनत्थं वुत्तं भगवताति अनुयोगो परवादिस्स, सम्मुतिपरमत्थानं एकत्तनानत्तपञ्हस्स ठपनीयत्ता पटिक्खेपो सकवादिस्स. सेसमिधापि अत्थतो पाकटमेवाति.

सुद्धिकसंसन्दनवण्णना.