११. दक्खिणाविसुद्धिकथावण्णना

८००-८०१. इदानि दक्खिणाविसुद्धिकथा नाम होति. तत्थ ‘‘यदि पटिग्गाहकतो दक्खिणा विसुज्झेय्य, महप्फला भवेय्य. दायकेन दानं दिन्नं, पटिग्गाहकेन विपाको निब्बत्तितोति अञ्ञो अञ्ञस्स कारको भवेय्य, परंकतं सुखदुक्खं आपज्जेय्य, अञ्ञो करेय्य, अञ्ञो पटिसंवेदेय्य. तस्मा दायकतोव दानं विसुज्झति, नो पटिग्गाहकतो, दायकस्सेव चित्तविसुद्धि विपाकदायिका होती’’ति येसं लद्धि, सेय्यथापि उत्तरापथकानं; ते सन्धाय पुच्छा सकवादिस्स, पटिञ्ञा इतरस्स. आहुनेय्यातिआदि ‘‘यदि पटिग्गाहकतो दानं न विसुज्झेय्य, किमस्स आहुनेय्यादिभावो करेय्या’’ति दस्सनत्थं वुत्तं. अञ्ञो अञ्ञस्स कारकोति यदि दायकस्स दानचेतना पटिग्गाहकेन कता भवेय्य, युत्तरूपं सिया. तस्स पन दानचेतना परिसुद्धा पटिग्गाहकसङ्खातं वत्थुं पटिच्च महाविपाकट्ठेन विसुज्झति, तस्मा अचोदना एसा ‘‘पटिग्गाहकतो दानं विसुज्झती’’ति.

दक्खिणाविसुद्धिकथावण्णना.

सत्तरसमो वग्गो.