८. नियामोक्कन्तिकथावण्णना

४०३. इदानि नियामोक्कन्तिकथा नाम होति. तत्थ येसं घटिकारसुत्ते जोतिपालस्स पब्बज्जं सन्धाय ‘‘बोधिसत्तो कस्सपभगवतो पावचने ओक्कन्तनियामो चरितब्रह्मचरियो’’ति लद्धि, सेय्यथापि एतरहि अन्धकानं; ते सन्धाय बोधिसत्तोति पुच्छा सकवादिस्स, लद्धियं ठत्वा पटिञ्ञा इतरस्स. ततो यस्मा नियामोति वा ब्रह्मचरियन्ति वा अरियमग्गस्स नामं, बोधिसत्तानञ्च ठपेत्वा पारमीपूरणं अञ्ञा नियामोक्कन्ति नाम नत्थि. यदि भवेय्य, बोधिसत्तो सोतापन्नो सावको भवेय्य. न चेतमेवं. केवलञ्हि नं बुद्धा अत्तनो ञाणबले ठत्वा – ‘‘अयं बुद्धो भविस्सती’’ति ब्याकरोन्ति, तस्मा पुन बोधिसत्तोति अनुयोगो सकवादिस्स. पच्छिमभवं सन्धाय पटिक्खेपो इतरस्स. दुतियपञ्हे जोतिपालकालं सन्धाय पटिञ्ञा तस्सेव. सावको हुत्वातिआदीसुपि एसेव नयो. अनुस्सवियोति अनुस्सवेन पटिविद्धधम्मो. पच्छिमभवं सन्धाय पटिक्खिपित्वा जोतिपालकाले अनुस्सवं सन्धाय पटिजानाति.

४०४. अञ्ञं सत्थारन्तिआळारञ्च रामपुत्तञ्च सन्धाय वुत्तं. आयस्मा आनन्दोतिआदि ‘‘ओक्कन्तनियामाव सावका होन्ति, न इतरे ओक्कन्तनियामा एवरूपा होन्ती’’ति दस्सेतुं वुत्तं.

सावको जातिं वीतिवत्तोति याय जातिया सावको, तं वीतिवत्तो अञ्ञस्मिं भवे असावको होतीति पुच्छति. इतरो सोतापन्नादीनं सोतापन्नादिसावकभावतो पटिक्खिपति. सेसमेत्थ उत्तानत्थमेवाति.

नियामोक्कन्तिकथावण्णना.