९. परिसासुत्तवण्णना

६९. नवमे खत्तियपरिसाति खत्तियानं परिसानं सन्निपातो समागमो. एस नयो सब्बत्थ. अनेकसतं खत्तियपरिसन्ति बिम्बिसारसमागम-ञातिसमागम-लिच्छविसमागमादिसदिसं, अञ्ञेसु चक्कवाळेसुपि लब्भतेव. सल्लपितपुब्बन्ति आलापसल्लापो कतपुब्बो. साकच्छाति धम्मसाकच्छापि समापज्जितपुब्बा. यादिसको तेसं वण्णोति ते ओदातापि होन्ति काळापि मङ्गुरच्छवीपि, सत्था सुवण्णवण्णो. इदं पन सण्ठानं पटिच्च कथितं. सण्ठानम्पि च केवलं तेसं पञ्ञायतियेव. न पन भगवा मिलक्खसदिसो होति, नापि आमुत्तमणिकुण्डलो, बुद्धवेसेनेव निसीदति. तेपि अत्तनो समानसण्ठानमेव पस्सन्ति. यादिसको तेसं सरोति ते छिन्नस्सरापि होन्ति गग्गस्सरापि काकस्सरापि, सत्था ब्रह्मस्सरोव. इदं पन भासन्तरं सन्धाय कथितं. सचेपि हि सत्था राजासने निसिन्नो कथेति, ‘‘अज्ज राजा मधुरेन कथेती’’ति नेसं होति. कथेत्वा पक्कन्ते पन भगवति पुन राजानं आगतं दिस्वा ‘‘को नु खो अय’’न्ति वीमंसा उप्पज्जति. तत्थ को नु खो अयन्ति ‘‘इमस्मिं ठाने इदानेव मागधभासाय सीहळभासाय मधुरेन आकारेन कथेन्तो को नु खो अयं अन्तरहितो, किं देवो उदाहु मनुस्सो’’ति एवं वीमंसन्तापि न जानन्तीति अत्थो. किमत्थं पनेवं अजानन्तानं धम्मं देसेतीति? वासनत्थाय. एवं सुतोपि हि धम्मो अनागते पच्चयो होतीति अनागतं पटिच्च देसेति. अनेकसतं ब्राह्मणपरिसन्तिआदिनं सोणदण्डसमागमादिवसेन चेव अञ्ञचक्कवाळवसेन च सम्भवो वेदितब्बो.