८. उस्सूरभत्तसुत्तवण्णना
२२८. अट्ठमे उस्सूरभत्तेति अतिदिवापचनभत्ते. न कालेन पटिपूजेन्तीति यागुकाले यागुं, खज्जककाले खज्जकं, भोजनकाले भोजनं अपचन्ता युत्तप्पयुत्तकालस्स अतिनामितत्ता न कालेन पटिपूजेन्ति, अत्तनो चित्तेनेव देन्ति नाम. ततो तेपि तेसु अत्तनो गेहं आगतेसु तथेव करोन्ति. कुलपवेणिया आगता बलिपटिग्गाहिका देवतापि युत्तप्पयुत्तकालेन लाभं लभमानायेव रक्खन्ति गोपयन्ति पीळं अकत्वा. अकाले लभमाना पन ‘‘इमे अम्हेसु अनादरा’’ति आरक्खं न करोन्ति.
समणब्राह्मणापि ‘‘एतेसं गेहे भोजनवेलाय भोजनं न होति, ठितमज्झन्हिके देन्ती’’ति मङ्गलामङ्गलेसु कातब्बं न करोन्ति. विमुखा कम्मं करोन्तीति ‘‘पातो किञ्चि न लभाम, खुदाय पटिपीळिता कम्मं कातुं न सक्कोमा’’ति कम्मं विस्सज्जेत्वा निसीदन्ति. अनोजवन्तं होतीति अकाले भुत्तं ओजं हरितुं न सक्कोति. सुक्कपक्खो वुत्तविपल्लासेन वेदितब्बो.