१०. भद्दजिसुत्तवण्णना

१७०. दसमे अभिभूति अभिभवित्वा ठितो जेट्ठको. अनभिभूतोति अञ्ञेहि अनभिभूतो. अञ्ञदत्थूति एकंसवचने निपातो. दस्सनवसेन दसो, सब्बं पस्सतीति अधिप्पायो. वसवत्तीति सब्बं जनं वसे वत्तेति. यथा पस्सतोति इट्ठारम्मणं वा होतु अनिट्ठारम्मणं वा, येनाकारेन तं पस्सन्तस्स. अनन्तरा आसवानं खयो होतीति अनन्तरायेव अरहत्तं उप्पज्जति. यथा सुणतोति एत्थापि एसेव नयो. अथ वा यं चक्खुना रूपं दिस्वा निरन्तरमेव विपस्सनं पट्ठपेत्वा अरहत्तं पापुणाति, तं तस्स अरहत्तं चक्खुविञ्ञाणानन्तरं नाम होति. तं सन्धाय वुत्तं – इदं दस्सनानं अग्गन्ति. दुतियपदेपि एसेव नयो.

यथा सुखितस्साति येन मग्गसुखेन सुखितस्स. अनन्तरा आसवानं खयो होतीति समनन्तरमेव अरहत्तं उप्पज्जति. इदं सुखानं अग्गन्ति इदं मग्गसुखं सुखानं उत्तमं. यथा सञ्ञिस्साति इधापि मग्गसञ्ञाव अधिप्पेता. यथा भूतस्साति यस्मिं भवे यस्मिं अत्तभावे ठितस्स. अनन्तराति अनन्तरायेन अरहत्तं उप्पज्जति. इदं भवानं अग्गन्ति अयं पच्छिमो अत्तभावो भवानं अग्गं नाम. अथ वा यथा भूतस्साति येहि खन्धेहि मग्गक्खणे भूतस्स विज्जमानस्स. अनन्तरा आसवानं खयो होतीति मग्गानन्तरमेव फलं उप्पज्जति. इदं भवानं अग्गन्ति इदं मग्गक्खणे खन्धपञ्चकं भवानं अग्गं नामाति.

आघातवग्गो दुतियो.