२. आरभतिसुत्तवण्णना

१४२. दुतिये आरभति च विप्पटिसारी च होतीति आपत्तिवीतिक्कमनवसेन आरभति चेव, तप्पच्चया च विप्पटिसारी होति. चेतोविमुत्तिं पञ्ञाविमुत्तिन्ति अरहत्तसमाधिञ्चेव अरहत्तफलञाणञ्च. नप्पजानातीति अनधिगतत्ता न जानाति. आरभति न विप्पटिसारी होतीति आपत्तिं आपज्जति, वुट्ठितत्ता पन न विप्पटिसारी होति. नारभति विप्पटिसारी होतीति सकिं आपत्तिं आपज्जित्वा ततो वुट्ठाय पच्छा किञ्चापि नापज्जति, विप्पटिसारं पन विनोदेतुं न सक्कोति. नारभति न विप्पटिसारी होतीति न चेव आपत्तिं आपज्जति, न च विप्पटिसारी होति. तञ्च चेतोविमुत्तिं…पे… निरुज्झन्तीति अरहत्तं पन अप्पत्तो होति. पञ्चमनयेन खीणासवो कथितो.

आरम्भजाति आपत्तिवीतिक्कमसम्भवा. विप्पटिसारजाति विप्पटिसारतो जाता. पवड्ढन्तीति पुनप्पुनं उप्पज्जनेन वड्ढन्ति. आरम्भजे आसवे पहायाति वीतिक्कमसम्भवे आसवे आपत्तिदेसनाय वा आपत्तिवुट्ठानेन वा पजहित्वा. पटिविनोदेत्वाति सुद्धन्ते ठितभावपच्चवेक्खणेन नीहरित्वा. चित्तं पञ्ञञ्च भावेतूति विपस्सनाचित्तञ्च तंसम्पयुत्तं पञ्ञञ्च भावेतु. सेसं इमिना उपायेनेव वेदितब्बन्ति.