४. आनेञ्जसुत्तवण्णना

११७. चतुत्थे तदस्सादेतीति तं झानं अस्सादेति. तं निकामेतीति तदेव पत्थेति. तेन च वित्तिं आपज्जतीति तेन झानेन तुट्ठिं आपज्जति. तत्र ठितोति तस्मिं झाने ठितो. तदधिमुत्तोति तत्थेव अधिमुत्तो. तब्बहुलविहारीति तेन बहुलं विहरन्तो. सहब्यतं उपपज्जतीति सहभावं उपपज्जति, तस्मिं देवलोके निब्बत्ततीति अत्थो. निरयम्पि गच्छतीतिआदि निरयादीहि अविप्पमुत्तत्ता अपरपरियायवसेन तत्थ गमनं सन्धाय वुत्तं. न हि तस्स उपचारज्झानतो बलवतरं अकुसलं अत्थि, येन अनन्तरं अपाये निब्बत्तेय्य. भगवतो पन सावकोति सोतापन्नसकदागामिअनागामीनं अञ्ञतरो. तस्मिंयेव भवेति तत्थेव अरूपभवे. परिनिब्बायतीति अप्पच्चयपरिनिब्बानेन परिनिब्बायति. अधिप्पयासोति अधिकप्पयोगो. सेसमेत्थ वुत्तनयेनेव वेदितब्बं. इमस्मिं पन सुत्ते पुथुज्जनस्स उपपत्तिज्झानं कथितं, अरियसावकस्स तदेव उपपत्तिज्झानञ्च विपस्सनापादकज्झानञ्च कथितं.