३. अञ्ञतरब्राह्मणसुत्तवण्णना

५४. ततिये सम्मोदनीयन्ति सम्मोदजननिं. सारणीयन्ति सरितब्बयुत्तकं. वीतिसारेत्वाति परियोसापेत्वा. कित्तावताति कित्तकेन. सन्दिट्ठिको धम्मो होतीति सामं पस्सितब्बो होति. अकालिकोति न कालन्तरे फलदायको. एहिपस्सिकोति ‘‘एहि पस्सा’’ति एवं दस्सेतुं सक्काति आगमनीयपटिपदं पुच्छति. ओपनेय्यिकोति अत्तनो चित्तं उपनेतब्बो. पच्चत्तं वेदितब्बोति सामंयेव जानितब्बो. विञ्ञूहीति पण्डितेहि. परियादिन्नचित्तोति आदिन्नगहितपरामट्ठचित्तो हुत्वा. चेतेतीति चिन्तेति. सेसमेत्थ उत्तानमेव. इमस्मिं पन सुत्ते ब्राह्मणेन लोकुत्तरमग्गो पुच्छितो, सत्थारापि सोयेव कथितो. सो हि सामं पस्सितब्बत्ता सन्दिट्ठिको नामाति.