७. जिगुच्छितब्बसुत्तवण्णना
२७. सत्तमे जिगुच्छितब्बोति गूथं विय जिगुच्छितब्बो. अथ खो नन्ति अथ खो अस्स. कित्तिसद्दोति कथासद्दो. एवमेव खोति एत्थ गूथकूपो विय दुस्सील्यं दट्ठब्बं. गूथकूपे पतित्वा ठितो धम्मनिअहि विय दुस्सीलपुग्गलो. गूथकूपतो उद्धरियमानेन तेन अहिना पुरिसस्स सरीरं आरुळ्हेनापि अदट्ठभावो विय दुस्सीलं सेवमानस्सापि तस्स किरियाय अकरणभावो. सरीरं गूथेन मक्खेत्वा अहिना गतकालो विय दुस्सीलं सेवमानस्स पापकित्तिसद्दअब्भुग्गमनकालो वेदितब्बो.
तिन्दुकालातन्ति तिन्दुकरुक्खअलातं. भिय्योसोमत्ताय चिच्चिटायतीति तं हि झायमानं पकतियापि पपटिकायो मुञ्चन्तं चिच्चिटाति ‘‘चिटिचिटा’’ति सद्दं करोति, घट्टितं पन अधिमत्तं करोतीति अत्थो. एवमेव खोति एवमेवं कोधनो अत्तनो धम्मतायपि उद्धतो चण्डिकतो हुत्वा चरति, अप्पमत्तकं पन वचनं सुतकाले ‘‘मादिसं नाम एवं वदति एवं वदती’’ति अतिरेकतरं उद्धतो चण्डिकतो हुत्वा चरति. गूथकूपोति गूथपुण्णकूपो, गूथरासियेव वा. ओपम्मसंसन्दनं पनेत्थ पुरिमनयेनेव वेदितब्बं. तस्मा एवरूपो पुग्गलो अज्झुपेक्खितब्बो न सेवितब्बोति यस्मा कोधनो अतिसेवियमानो अतिउपसङ्कमियमानोपि कुज्झतियेव, ‘‘किं इमिना’’ति पटिक्कमन्तेपि कुज्झतियेव. तस्मा पलालग्गि विय अज्झुपेक्खितब्बो न सेवितब्बो न भजितब्बो. किं वुत्तं होति? यो हि पलालग्गिं अतिउपसङ्कमित्वा तप्पति, तस्स सरीरं झायति. यो अतिपटिक्कमित्वा तप्पति, तस्स सीतं न वूपसम्मति. अनुपसङ्कमित्वा अपटिक्कमित्वा पन मज्झत्तभावेन तप्पन्तस्स सीतं वूपसम्मति, तस्मा पलालग्गि विय कोधनो पुग्गलो मज्झत्तभावेन अज्झुपेक्खितब्बो, न सेवितब्बो न भजितब्बो न पयिरुपासितब्बो.
कल्याणमित्तोति सुचिमित्तो. कल्याणसहायोति सुचिसहायो. सहाया नाम सहगामिनो सद्धिंचरा. कल्याणसम्पवङ्कोति कल्याणेसु सुचिपुग्गलेसु सम्पवङ्को, तन्निन्नतप्पोणतप्पब्भारमानसोति अत्थो.