५. मेत्तसुत्तवण्णना

१५. पञ्चमे सुखं सुपतीति यथा सेसजना सम्परिवत्तमाना काकच्छमाना दुक्खं सुपन्ति, एवं असुपित्वा सुखं सुपति. निद्दं ओक्कमन्तोपि समापत्तिं समापन्नो विय होति. सुखं पटिबुज्झतीति यथा अञ्ञे नित्थुनन्ता विजम्भमाना सम्परिवत्तन्ता दुक्खं पटिबुज्झन्ति, एवं अप्पटिबुज्झित्वा विकसमानं विय पदुमं सुखं निब्बिकारो पटिबुज्झति. न पापकं सुपिनं पस्सतीति सुपिनं पस्सन्तोपि भद्दकमेव सुपिनं पस्सति, चेतियं वन्दन्तो विय पूजं करोन्तो विय च धम्मं सुणन्तो विय च होति. यथा पनञ्ञे अत्तानं चोरेहि सम्परिवारितं विय वाळेहि उपद्दुतं विय पपाते पतन्तं विय च पस्सन्ति, न एवं पापकं सुपिनं पस्सति.

मनुस्सानं पियो होतीति उरे आमुक्कमुत्ताहारो विय सीसे पिळन्धितमाला विय च मनुस्सानं पियो होति मनापो. अमनुस्सानं पियो होतीति यथेव मनुस्सानं, अमनुस्सानम्पि पियो होति विसाखत्थेरो विय. वत्थु विसुद्धिमग्गे (विसुद्धि. १.२५८) मेत्ताकम्मट्ठाननिद्देसे वित्थारितमेव. देवता रक्खन्तीति पुत्तमिव मातापितरो देवता रक्खन्ति. नास्स अग्गि वा विसं वा सत्थं वा कमतीति मेत्ताविहारिस्स काये उत्तराय उपासिकाय विय अग्गि वा, संयुत्तभाणकचूळसीवत्थेरस्सेव विसं वा, संकिच्चसामणेरस्सेव सत्थं वा न कमति नप्पविसति, नास्स कायं विकोपेतीति वुत्तं होति. धेनुवत्थुम्पि चेत्थ कथयन्ति. एका किर धेनु वच्छकस्स खीरधारं मुञ्चमाना अट्ठासि. एको लुद्दको ‘‘तं विज्झिस्सामी’’ति हत्थेन सम्परिवत्तेत्वा दीघदण्डं सत्तिं मुञ्चि. सा तस्सा सरीरं आहच्च तालपण्णं विय वट्टमाना गता, नेव उपचारबलेन न अप्पनाबलेन, केवलं वच्छके बलवहितचित्तताय. एवं महानुभावा मेत्ता.

तुवटं चित्तं समाधियतीति मेत्ताविहारिनो खिप्पमेव चित्तं समाधियति, नत्थि तस्स दन्धायितत्तं. मुखवण्णो विप्पसीदतीति बन्धना पवुत्ततालपक्कं विय चस्स विप्पसन्नवण्णं मुखं होति. असम्मूळ्हो कालं करोतीति मेत्ताविहारिनो सम्मोहमरणं नाम नत्थि, असम्मूळ्हो पन निद्दं ओक्कमन्तो विय कालं करोति. उत्तरि अप्पटिविज्झन्तोति मेत्तासमापत्तितो उत्तरि अरहत्तं अधिगन्तुं असक्कोन्तो इतो चवित्वा सुत्तप्पबुद्धो विय ब्रह्मलोकं उपपज्जतीति.