२१. यक्खवञ्चित वत्थुम्हि अयमानुपुब्बीकथा

भगवति परिनिब्बुतम्हि कोसलरञ्ञो किर जनपदे तुण्डगामोनाम अहोसि. तत्थेको बुद्धदासो नाम मनुस्सो ‘‘यावजीवं बुद्धं सरणं गच्छामि. बुद्धो मे सरणं ताणं लेणं परायणन्ति’’ एवं जीवितपरियन्तं बुद्धं सरणं गतो पटिवसति, तस्मिं समये एको जनपदवासिको तत्थ तत्थ आहिण्डन्तो तं तुण्डगामं पत्वा तस्सेव घरे निवासं कप्पेसि, तस्स पन जानपदिकस्स सरीरे एको यक्खो आविसित्वा पीळेति, तदा तस्स गामस्स पविसनकाले यक्खो बुद्धदासो पासकस्स गुणतेजेन तस्स गेहं पविसितुं असक्कोन्तो तं मुञ्चित्वा बहिगामे सत्ताहं अट्ठासि तस्सागमनं ओलोकेन्तो. ततो सो जानपदिको सत्तदिवसं तत्थ वसित्वा सत्तमे दिवसे सकरट्ठं गन्तुकामो गामा निक्खमि. अथ तं तथा निक्खन्तं दिस्वा यक्खो अग्गहेसि, अथ सो तं एत्तकं कालं कुहिंगतोसीति पुच्छि. यक्खो भो तवत्थाय एत्थ वसन्तस्स मे सत्ताहं अतिक्कन्तन्ति. ततो सो को ते मया अत्थो, किं ते दम्मीति, अथ यक्खेन भो अहं खुदाय पीळितो भत्तेन मे अत्थोति वुत्तो सो एवं सति कस्मा मं अन्तोगेहे वसन्तं न गण्हीति आह. यक्खेन भो तस्मिं घरे बुद्धं सरणं गतो एको उपसको अत्थि, तस्स सीलतेजेन गेहं पविसितुमसक्कोन्तो अट्ठासिन्ति वुत्तो जानपदिको सरणं नाम किन्ति अजानन्तो किन्ति वत्वा सो सरणं अग्गहेसीति यक्खं पुच्छि. यक्खो ‘‘बुद्धं सरणं गच्छामी’’ति वत्वा सरणं अग्गहेसीति आह. तं सुत्वा जानपदिको इदानि इमं वञ्चेस्सामीति चिन्तेत्वा तेनहि यक्ख अहम्पि बुद्धं सरणं गच्छामीति आह. एवं वुत्तमत्तेयेव यक्खो महासद्दं करोन्तो भ ये न भमन्तो पलायि, एवं सम्मासम्बुद्धस्स सरणं इधलोके भयो पद्दव निवारणत्थं होति, परलोके सग्गमोक्खावहं. तथाहि.

१. बुद्धोति वचनं एतं, अमनुस्सानं भयावहं;

बुद्धभत्तिकजन्तूनं, सब्बदा मुदमावहं.

२. सब्बोपद्दवनासाय, पच्चक्खदिब्बमोसधं;

दिब्बमन्तं महातेजं, महायन्तं महब्भुतं.

३. तस्मा सो दारुणो यक्खो,

दिस्वा तं सरणे ठिथं;

उब्बिग्गो च भयप्पत्तो,

लोमहट्ठो च छम्भीतो.

४. भमन्तो धावितं दिस्वा, तिमिरोव सुरियुग्गते,

सिम्बलितूलभट्ठंव, चण्डवातेन खण्डितं.

५. यं दुक्खं राजचोरारि, यक्खपेता दिसम्भवं;

निच्छन्तेन मनुस्सेन, गन्तब्बं सरणत्तयंति.

ततो जानपदिको सरणागमने महागुणं महानिसंसं ओलोकेत्वा बुद्धे सगारवो सप्पेमो ‘‘जीवितपरियन्तं बुद्धं सरणं गच्छामी’’ति सरणं गन्त्वा तेनेव सरणागमनानुभावेन जीवितपरियोसाने सुत्तप्पबुद्धोविय देवलोके निब्बत्तीति.

६. दिस्वान एवं सरणं गतं तं,

अपेन्ति यक्खापि महब्भयेन;

पालेथ सीलं सरणञ्च तस्मा,

जहाथ दुरितं सुगतिं भजव्होति.

यक्खवञ्चितवत्थुं पथमं.