५. अहितुण्डिकस्स वत्थुम्हि अयमानुपुब्बीकथा

इमस्मिं किर भद्दकप्पम्हि अम्हाकं किर भगवतो पुब्बे कस्सपोनाम सत्था लोके उप्पज्जित्वा सदेवकं लोकं संसारसागरा तारेत्वा सब्बबुद्धकिच्चानि निट्ठपेत्वा अत्थं गतो दिवसकरोविय सेतब्यम्हि अनुपादिसेसाय निब्बाणधातुया परिनिब्बायि, तदा सकलजम्बुदीपवासिनो मनुस्सा सन्निपतित्वा एकेकं सुवण्णिट्ठकं कोटिअग्घनकं रतनविचित्तं बहिचिननत्थाय एकेकं अड्ढकोटिअग्घनकं अब्भन्तरूपपूरणत्थं मनोसिलाय मत्तिकाकिच्चं करोन्ता योजनब्बेधं थूपं कत्वा महन्तं सक्कारं करोन्ति. तदा एको अहितुण्डिको गामनिगमराजधानीसु सप्पे कीळापेत्वा जीविकं कप्पेन्तो एकं गामकं पत्वा तत्थ सप्पे कीळापेत्वा सन्तुट्ठेहि गामवासीहि दिन्नविविधोपायनो खादनीयभोजनीयं खा दि त्वा भुञ्जित्वा तत्थेव निवासं गहेत्वा निसीदि. तस्मिं किर गामके मनुस्सा येभुय्येन रतनत्तयमामका. तस्मा ते रत्तिभागे सयन्ता ‘‘नमो बुद्धायाति’’ एवमादिं वदन्ति. सो पन अहितुण्डिको मिच्छादिट्ठिको तिण्णं रतनानं गुणं न जानाति. तस्मा तेसं तं वचनं सुत्वा सयम्पि के ळिं कुरुमानो परिहासवसेन ‘‘नमो बुद्धायाति’’ वदति, अथेकदिवसं सो अत्तनो कीळापनसमत्थं एकं सप्पं भत्थ तत्थ परियेसमानो आहिण्डति. तदा एको नागराजा कस्सपदसबलस्स थू पं ग न्त्वा वन्दित्वा एकं वम्मिकं पविसति. तं दि स्वा अहितुण्डिको वेगेना गन्त्वा नागराजं गण्हितुं मन्तं परिजपि, सो मन्तं सुत्वा कुज्झित्वा तं मारेतुकामो अनुबन्धि, तं दि स्वा अहितुण्डिको वे गे न पलायन्तो एकस्मिं पासाणे पक्खलित्वा पतमानो पुब्बेवुत्तपरिहास वचनपरिचयेन ‘‘नमो बुद्धायाति’’ वदन्तो पति. तस्स तं वचनं अनुबन्धन्तस्स नागरञ्ञो सोतपथे अमतंविय पति. अथ सो रतनत्तयगारवेन तस्मिं कोधं निब्बापेत्वा सम्म मा भायि. अहं रतनत्तयमन्तानुभावपासेन बद्धो. तस्मा तु वं डसितुं मय्हं अननुरूपं. अज्ज त यि पसन्नोम्हि, पण्णाकारं तेदम्मि, गण्हाति तीणि सुवण्णपुप्फानि अदासि. एवं रतनत्तयं नाम घोरासिविसानम्पि सप्पानं मनं पीणेति. होन्ति चेत्थ.

१. बुद्धोति वचनं सेट्ठं, बुद्धोति पद मुत्तमं;

नत्थि तेन समं लोके, अञ्ञं सोतरसायनं.

२. धम्मोतिवचनं सेट्ठं, धम्मोति पदमुत्तमं;

नत्थि तेन समं लोके, अञ्ञं सोतरसायनं.

३. सङ्घोति वचनं सेट्ठं, सङ्घोति पदमुत्तमं;

नत्थि तेन समं लोके, अञ्ञं सोतरसायनं.

४. तस्स मुखं मुखं नाम, यं वत्तति मुखे सदा;

दुल्लभं बुद्धवचनं, सब्बसम्पत्तिदायकं.

५. तस्स मनो मनो नाम, यं चे मनसि वत्तति;

दुल्लभं बुद्धवचनं, सब्बसम्पत्तिदायकं.

६. तमेव कवचं देहे, तमेव मणि कामदो;

तमेव सुरभी धेनु, तमेव सुरपादपो.

७. तस्सेव सोतं सोतंव, यं सुणाति जनो अयं

दुल्लभं बुद्धवचनं, सब्बसम्पत्तिदायकं.

८. एवं विधो रगो घोरो, हळाहळविसो सदा;

बुद्धोति वचनं सुत्वा, सन्तुट्ठो दासि जीवितं.

९. सोण्णपुप्फत्तयंचापि, महग्घं बहलं अदा;

पस्स बुद्धोति वाचाय, आनुभावमहन्ततन्ति.

अथ नागराजा तस्स तानि सुवण्णपुप्फानि दत्वा एवमाह. सम्म एतेसु एकं तव पुञ्ञत्ताय एकं मम पुञ्ञत्थाय पूजेहि. इतरेन यावजीवं सुखेन जीवन्तो पुत्तदारे पोसेन्तो दानादीसु अप्पमज्जन्तो जीविकं कप्पेहि. मा हीनकम्मे ब्यवटो होहि, मिच्छादिट्ठिञ्च पजहाति ओवदित्वा पक्कामि. अहितुण्डिकोपि सोमनस्सप्पत्तो तेन वुत्तनयेनेव द्विहि पुप्फेहि चेतियं पूजेत्वा एकेन स ह स्सं लभित्वा ते न पुत्तदारे पोसेन्तो कपणद्धिकवणिब्बकादीनं दानं देन्तो अहितुण्डिककम्मं पहाह कुसलमेव उपचिनन्तो आयुपरियोसाने सग्गपरायनो अहोसि.

१०. इति अविदितसत्तो किञ्चि बुद्धानुभावं,

लभति धनविसेसं यस्स नामप्पकासा;

विदितजननिकायो किन्नु तस्सानुभावं,

न लपति जिननामं किच्च मञ्ञप्पहायाति.

अहितुण्डिकस्स वत्थुं पञ्चमं.