२. मिगलुद्दकस्स वत्थुम्हि अयमानुपुब्बिकथा

इतो किर एक तिंसतिमे कप्पे सिखीनाम सम्मासम्बुद्धो समतिंस पारमियो पूरेत्वा परमातिसम्बोधिं पत्वा सदेवकं लोकं संसारकन्तारा उत्तारेन्तो धम्मरतनवस्सं वस्सापेन्तो धम्मभेरिंपहरन्तो धम्मकेतुं उस्सापेन्तो एकस्मिं समये विवेक मनुब्रूहन्तो अरञ्ञायतनं पाविसि, पविसित्वा चपन सुपुप्फितनागपुन्नागादिनानातरुसण्डमण्डिते सुफुल्लसुमनमालतिप्पभुतिनानालताकुले अनेकविधदिपदचतुप्पदसङ्घनिसेविते रमणीये सीतलसिलातले चतुग्गुणं सङ्घाटिंपञ्ञपेत्वा निसीदि छब्बण्णरंसीहि दिसं पूरयन्तो, तदा तत्थ देवब्रह्मनागसुपण्णादयो सन्निपतित्वा दिब्बमयेहि गन्धमालादीहि भगवन्तं पूजयमाना थोमयमाना नमस्समाना अट्ठंसु, तस्मिं पनसमागमे भगवा मधुरस्सरं निच्छारेन्तो ब्रह्मघोसेन चतुसच्चपटिसंयुत्तं धम्मं देसेति अमतवस्सं वस्सापेन्तोविय. तदा एको मिगलुद्दको वनं पविट्ठो मिगसूकरे हन्त्वा मंसं खादन्तो तं ठानं पत्वा अद्दस भगवन्तं धम्मं देसेन्तं. दिस्वा एकमन्तं ठितो धम्मं सुत्वा चित्तं पसादेत्वा ततो चुतो देवलोके निब्बत्तित्वा छसु कामसग्गेसु मनुस्सेसुच अपरापरं इस्सरियं अनुभवन्तो इमस्मिं बुद्धुप्पादे सावत्थियं कुलगेहे निब्बत्तित्वा विञ्ञुतं पत्तो भगवतो सासने पब्बजित्वा एकदिवसं धम्मं देसेन्तस्स भगवतो चतुसच्चपति संयुत्तं धम्मकथं सुत्वा चतुपटिसम्भिदाहि अरहत्तं पत्वा एकदिवसं भिक्खुसङ्घमज्झगतो अत्तनो कतकम्मप्पकासनेन पीतिवाचमुदाहरि.

१. ए क तिं से इतो कप्पे,

लोके उप्पज्जि नायको;

पत्तिंस लक्खणातिण्णो,

सम्बुद्धो स सिखीव्हयो.

२. जलन्तो दीपरुक्खोव, सूरियोव नभ मुग्गतो;

मेरुराजाव सम्बुद्धो, जनेसग्गो पतापवा.

३. पूरेत्वा धम्मनावायं, स नाथो सकलं पजं;

पतिट्ठपेन्तो संसार, कन्तारा सन्तिभूमियं.

४. धम्मकेतुं समुस्सेन्तो, हनन्तो धम्मदुन्दुभिं;

सत्ते दुक्खा पमोचेन्तो, वसी तत्थ जिनो वसी.

५. एकस्मिं समये नाथो,

लोकपज्जोतको जिनो;

विवेककामो सम्बुद्धो,

सुरम्मं काननं गतो.

६. पुन्नागनागपूगादि, नानापादपसंकुलं;

लता लिङ्गितसाखाहि, सा मोदकुसुमायुतं.

७. कुसुमा मोदसम्मत्त, छप्पदालि निसेवितं;

नानामिग गणाकिण्णं, मयूरगण नच्चितं.

८. सीतलच्छोदिकासाधु, सुपतित्थजलासयं;

आसार सारधाराहि, निज्झरासत संकुलं.

९. गन्त्वान सो महारञ्ञं,

सीतलं सिकतातलं;

सिलातले निसिन्नोसि,

विस्सज्जेन्तो छरंसियो.

१०. देवा तत्थ समागन्त्वा, पूजेसुं द्विपदुत्तमं;

दिब्बेहि गन्धमालाहि, नच्चेहि तुरियेहिच.

११. देवदेवो तदा देव, सङ्घमज्झे निसीदिय;

चतुसच्च मदेसेसि, निच्छरं मधुरं गिरं.

१२. तदाहं लुद्दको आसिं, मिगसूकरमारको;

मिगमंसेन जिवामि, तेन पोसेमि दारके [पोसेन्तोपुत्तदारके इतिकत्थचि].

१३. तदाहं मिगवं यातो,

सबाणो ससरासनो;

अद्दसं विरजं बुद्धं,

देवसङ्घपुरक्खतं.

१४. चन्दंव तारकाकिण्णं, मेरुंवण्णवमज्झगं;

विरोचमान मासीनं, चतुसच्चप्पकासकं.

१५. एकपस्से ठितो तत्थ, अस्सोसिं धम्ममुत्तमं;

तत्थ चित्तं पसादेत्वा, सोमनस्सं पवेदयिं.

१६. एकतिंसे इतो कप्पे,

यं पुञ्ञं पसुतं मया;

तेनाहं पुञ्ञकम्मेन,

जातोसिं देवयोनियं.

१७. सम्पत्तिमनुभुत्वान, छकामग्गे परापरं;

देवसङ्घपरिब्बूळ्हो, विमाने रतनामये.

१८. मनुस्सेसुच यं अग्गं, तस्स भागी भवामहं;

भोगे मे ऊनता नत्थि, सद्धम्मसवणे फलं.

१९. इमस्मिं भद्दके कप्पे,

सावत्तिपुरमुत्तमे;

अड्ढे महद्धने साले,

जातोहं उदिते कुले.

२०. महता परिवारेन, पत्तो वुद्धिंच विञ्ञुतं;

चारिकं चरमानोहं, पत्तो जेतवनं वरं.

२१. अद्दसं सह सिस्सेहि, निसिन्नं सुगतं तदा;

अस्सोसिं मधुरं धम्मं, चतुसच्चप्पकासकं.

२२. सुत्वान मधुरं धम्मं, पब्बजित्वान सासने;

अ जरा मरं सीतिभूतं, पत्तो निब्बाणमुत्तमं.

२३. सुतं एकमुहुत्तं मे, तदा धम्मं सुदेसितं;

तेनम्हि चतुरापाये, न जातो न कुतोभयं.

२४. करमुक्खिप्प वक्खामि, करोथे कगिरं मम;

ममो पमं करित्वान, धम्मं सुणाथ साधुकन्ति.

एवञ्च पन वत्वा सत्ते धम्मसवणे नियोजेसीति.

२५. इति तनुतरकालं साधु धम्मं सुणित्वा,

अधिगतविभवानं आनुभावं सुणित्वा;

भवविभवसुखं भो पत्थयन्ता कुसीतं,

जहथ सुणथ धम्मं दुल्लभं दुल्लभस्साति.

मिगलुद्दकस्स वत्थुं दुतियं.