१०. रूपदेविया वत्थुम्हि अयमानुपुब्बीकथा
अतीते किर विपस्सिस्स भगवतो काले तस्मिं नगरे एका गामदारिका विहारे आहिण्डन्ती एकं गिलानभिक्खुं दिस्वा कम्पमानहदया उपसङ्कमित्वा वन्दित्वा भन्ते कोते आबाधो सरीरं पीळेतीति पुच्छि. तेनापि भगिनि खराबाधो मे पीळेतीति वुत्ते सा तेनहि भन्ते अहं तं रोगं वूपसमेस्सामीति निमन्तेत्वा गेहं गन्त्वा तं पवत्तिं मातापितुन्नं कथेत्वा तेहि अनुञ्ञाता पुन दिवसे नानग्गरसेन भेसज्जाहारं सम्पादेसि, ततो सो भिक्खु पुनदिवसे चीवरं पारुपित्वा भिक्खाय चरन्तो तस्सा गेहं गन्त्वा अट्ठासि. सा थेरं आगतं दिस्वा सोमनस्सजाता पत्तं गहेत्वा आसनं पञ्ञापेत्वा अदासि. तत्थ निसिन्नं तं आहारेन साधुकं परिविसित्वा सक्कार मकासि. अथस्सा सद्धाबलेन भुत्तमत्तेयेव सो आबाधो वूपसमि. ततो सो वूपसन्तरोगो दुतियदिवसे तस्सा गेहं ना गमासि. अथ सा विहारं गन्त्वा तं वन्दित्वा कस्मानागतत्थाति पुच्छित्वा तेन मे भगिनि ब्याधि वूपसमि, तस्मा नागतोस्मीति वुत्ते सा साधु भन्तेति सोमनस्सजाता गेहमेव अगमासि. सा तेन पुञ्ञकम्मेन कालं कत्वा देवलोके निब्बत्ति. तस्सा तत्थ द्वादसयोजनिकं कनकविमानं निब्बत्ति. सा तत्थ देविस्सरियं अनुभवन्ती छबुद्धन्तरं खेपेत्वा अम्हाकं भगवतो काले जम्बुदीपे देवपुत्तनगरे उदिच्चब्रह्मणकुले जेट्ठब्राह्मणस्स भरियाय कुच्छिम्हि पटिसन्धिं गण्हि, सा परिपाक मन्वाय मातुकुच्छितो निक्खमि. तस्सा मातुकुच्छितो निक्खन्तकालतो पट्ठाय दिवसे दिवसे अट्ठट्ठनालिमत्तं तण्डुलं निब्बत्तति. तस्सा रूपसम्पत्तिं दिस्वा पसन्ना मातापितरो रूपदेवीति नाम मकंसु. पच्छा तं पतिरूपेन दारकेन नियोजेसुं. अथस्सा तण्डुल- नालिमत्तं गहेत्वा पचितुं आरद्धे इच्छितिच्छितमंसादिब्यञ्जनञ्ज सप्पिनवनीतदधिखीरादिगोरसञ्च जीरमरिचादिकटुकभण्डञ्च कदलिपनसमधुगुळादिउपकरणञ्च भाजनानि पूरेत्वा निब्बत्तति, ताय हत्थेन गहितं किञ्चि खादनीयं भोजनीयंवा पूतिभावं न गच्छति, भत्तुक्खलिं गहेत्वा सकलनगरवासिनो भोजेन्तियापि एककटच्छुमत्तं भत्तं गहितट्ठानं न पञ्ञायति. एवं अपरिक्खयपुञ्ञा अहोसि, सकलदेवपुत्तनगरे चन्दसुरियाव पाकटा अहोसि, अथ सा पञ्चसतभिक्खू निमन्तेत्वा निच्चं सकनिवेसनेयेव भोजेति, तदा तेसं अन्तरे पटिसम्भिदापत्तो महासङ्घरक्खितत्थेरोनाम इमिस्सा पुञ्ञानुभावं दिब्बचक्खुना दिस्वा न जानाति एसा अत्थना पुब्बे कतकम्मं. यन्नूनाहं अस्सा पकासेय्यन्ति एकदिवसं तस्सा निवेसने भुञ्जित्वा अनुमोदनं करोन्तो जानासि भगिनि तया पुब्बे कतकम्मन्ति पुच्छि, न जानामि भन्ते. सोतुमिच्छामीति, अथस्सा सो पुब्बकम्मं पकासेन्तो.
१. एकनवुते इतो कप्पे,
विपस्सीनाम नायको;
अहोसि लोके लोकेक,
नायको छिन्नबन्धनो.
२. तदा तस्मिं पुरे रम्मे, आसि त्वं गामदारिका;
आहिण्डन्ती विहारस्मिं, अद्दक्खि जिनसावकं.
३. रोगातुरं किसं पण्डुं, अस्ससन्तं मुहुं मुहुं;
दिस्वान कम्पिता चित्ता, निमन्तेत्वान तं मुनिं.
४. भेसज्जञ्चेव भत्तञ्च, अदा त्वं तेन सो यति;
अब्याबाधो अनीघोच, अहोसि अनुपद्दवो.
५. ततो त्वं तेन कम्मेन, सुकतेन ततो चुता;
जातासि देवलोकस्मिं, सब्बकामसमिद्धिनी.
६. तत्थ ते पुञ्ञतेजेन, पासादो रतनामयो;
मणिथूपिसताकिण्णो, कूटागारेहि लङ्कतो.
७. नेकगब्भसताकिण्णो, सयनासनमण्डितो;
अच्छरासतसंकिण्णो, नच्चगीतादिसंकुलो.
८. रम्भाम्बजम्बुसन्नीर, पूगपुन्नागपाटली;
नागादितरुसण्डेहि, मण्डितुय्यानपन्तिहि.
९. पदुमुप्पलकळार, कुन्दकाननमण्डिते;
मधुमत्तालिपालीहि, सारसीसरसंकुले.
१०. देवपुत्तेहि नेकेहि, तथा देवच्छराहिच;
निच्चुस्सवे महाभोगे, विमाने मननन्दने.
११. त्वमेवं देवलोकम्हि, विन्दमाना महायसं;
अद्धानं वीतिनामेत्वा, निब्बुते गोतमे जिने.
१२. जम्बुदीपे इदानि त्वं, निब्बत्ता उदिते कुले;
पुञ्ञपञ्ञागुणावासा, रूपेनग्गा पियंवदा.
१३. एतं ते देवलोकस्मिं, देविस्सरियमब्भुतं,
इमं ते इध लोकस्मिं, सब्बं मानुसिकं सुखं.
१४. विपस्सिमुनिनो काले, त्वं तस्सेकस्स भिक्खुनो;
अदा दानं गिलानस्स, तस्स तं फलमीदिसं.
१५. कातब्बञ्हि सदा पुञ्ञं, इच्छन्तेन सुखप्पदं;
तस्मा त्वं सब्बदा भद्दे, उस्सुक्का कुसले भवाति.
एवं सो तस्स पुरिमत्तभावे कतकम्मं पकासेत्वा इदानि पुञ्ञकम्मे अप्पमादा भवाति अनुसासि. सा थेरस्स धम्मदेसनं सुत्वा परमसोमनस्सा ततो पट्ठाय दानादीसु निरता पुञ्ञानि करोन्ती तेनेव सोमनस्सेन सोतापन्ना अरियसाविका अहोसीति.
१६. इति तरुणकुमारी पुञ्ञकम्मेसु सारं,
अविदितगुणमत्ता दत्व भिक्खुस्स दानं;
दिविमनुजसुखं सालत्थ तुम्हे भवन्ता,
विदितकुसलपाका किं न लब्भेथ सन्तिं.
रूपदेविया वत्थुं दसमं.
धम्मसोण्डकवग्गो पथमो.