गहपतिवग्ग
भारद्वाजसुत्त
पुच्छा – गहपतिवग्गे आवुसो पोराणकेहि धम्मसंगाहकमहाथेरेहि चतुत्थं संगीतं भारद्वाजसुत्तं कत्थ कं आरब्भ किस्मिं वत्थुस्मिं केन कथञ्च भासितं.
विस्सज्जना – कोसम्बियं भन्ते राजानं उदेनं आरब्भ आयस्मता पिण्डोलभारद्वाजत्थेरेन भासितं. राजा भन्ते उदेनो आयस्मन्तं पिण्डोलभारद्वाजं एतदवोच ‘‘को नु खो भो भारद्वाज हेतु को पच्चयो, येनिमे दहरा भिक्खू सुसू काळकेसा भद्रेन योब्बनेन समन्नागता पठमेन वयसा अनिकीळिताविनो कामेसु यावजीवं परिपुण्णं परिसुद्धं ब्रह्मचरियं चरन्ति, अद्धानञ्च आपादेन्ती’’ति. तस्मिं वत्थुस्मिं ‘‘वुत्तं खो
एतं महाराज तेन भगवता जानता पस्सता अरहता सम्मासम्बुद्धेन एथ तुम्हे भिक्खवे मातुमत्तीसु मातुचित्तं उपट्ठपेथ. भगनिमत्तीसु भगिनिचित्तं उपट्ठपेथ, धीतुमत्तीसु धीतुचित्तं उपट्ठपेथा’’ति एवमादिना भन्ते आयस्मता पिण्डोल भारद्वाजत्थेरेन भासितं.
वेरहच्चानिसुत्त
पुच्छा – तत्थेव आवुसो पोराणकेहि धम्मसंगाहकमहाथेरेहि दसमं संगीतं वेरहच्चानिसुत्तं कत्थ कं आरब्भ किस्मिं वत्थुस्मिं केन कथञ्च भासितं.
विस्सज्जना – कामण्डायं भन्ते वेरहच्चानिगोत्तं ब्राह्मणिं आरब्भ आयस्मता उदायित्थेरेन भासितं. वेरहच्चानीगोत्ता भन्ते ब्राह्मणी आयस्मन्तं उदायित्थेरं एतदवोच ‘‘किस्मिं नु खो भन्ते सति अरहन्तो सुखदुक्खं पञ्ञपेन्ति, किस्मिं असति अरहन्तो सुखदुक्खं न पञ्ञपेन्ती’’ति. तस्मिं वत्थुस्मिं ‘‘चक्खुस्मिं खो भगिनि सति अरहन्तो सुखदुक्खं पञ्ञपेन्ति, चक्खुस्मिं असति अरहन्तो सुखदुक्खं न पञ्ञपेन्ती’’ति एवमादिना भन्ते आयस्मता उदायित्थेरेन भासितं.