५,७८. चतुत्थदुतियानं ततियपठमा

द्वित्ते पुब्बेसं चतुत्थदुतियानं ततियपठमा होन्ति यथाक्कमंति बकारे सो बभूव किर, ते बभुवु किर. त्वं बभुवे किर, इञ तुम्हे बभुवित्थ किर. अहं बभुव किर, मयं बभुविम्ह किर. सो बभुवित्थ किर, ते बभुविरे किर. त्वं बभुवित्थो किर, तुम्हे बभुविव्हो किर. अहं बभुवि किर, मयं बभुविम्हे किर. कम्मे-अनुपभुव किर इच्चादि. भावेबभुव बभुवित्थ किर.

पपच, पपचु. पपचे, इञागमे पपचित्थ. अञ्ञत्र ‘‘संयोगादिलोपो’’ति लोपो, पपचित्थ. पपच, पपचिम्ह. पपचित्थ, पपचिरे. पपचित्थो पपचिथो, पपचिव्हो. पपचि, पपचिम्हे. एवं कम्मे.

अआदिपच्चये द्विभावे अनादिब्यञ्जनलोपे पुब्बस्स ‘‘कवग्गहानं चवग्गजा’’ति चवग्गजकारे ‘‘ब्यञ्जने दीघरस्सा’’ति दीघे च कते सो गामं जगाम किर, जगमु. जगमे, जगमित्थ. जगम, जगमिम्ह. जगमित्थ, जगमिरे. जगमित्थो, जगमिव्हो. जगमि, जगमिम्हे. एवं कम्मे.

मूळ्हविक्खित्तब्यासत्तचित्तेन अत्तनापि क्रिया कता अभिनिब्बत्तिकाले+नुपलद्धासमाना फलेना+नुमीयमाना परोक्खाव वत्थुतो. तेन उत्तमविसयेपि पयोगसम्भवो. (परोक्खापच्चयनयो).