१०९. पुरिसे वाति

कुस्स का वा. कुच्छितो पुरिसो कापुरिसो, कुपुरिसो वा. पकट्ठो नायको पनायको, पधानं वचनं पावचनं भुसं वद्धं पवद्धं सरीरं, समं सम्मा वा आधानं समाधानं, विविधा मति विमति, विविधो विसिट्ठो वा कप्पो विकप्पो, अधिको देवो अतिदेवो, एवं अधिदेवो, अधिसीलं. सुन्दरो गन्धो सुगन्धो, कच्छितो गन्धो दुग्गन्धो, सुट्ठु कतं सुकतं, दुट्ठु कतं दुक्कतं अभि सिञ्चनं अभिसेकोति सनन्तो, अतिसयेन कत्वा, कतं पकरित्वा, पकतं, अतिसयेन थुतं अतित्थुतं, अतिक्कम्म थुतं अतित्थुतं, ईसं कळारो आकळारो, सुट्ठु बद्धो आबद्धो.

पादयो गताद्यत्थे पठमाय

पगतो आचरियो पाचरियो, एवं पन्तेवासी.

अच्चादयो कन्ताद्यत्थे दुतियाय

अतिक्कन्तो मञ्चं अतिमञ्चो. अतिमालो, ‘‘घपस्स+न्तस्सा+प्पधानस्सा’’ति मालासद्दे घस्स रस्सो. एव+मुपरिपि घपानं रस्सो.

अवादयो कुट्ठाद्यत्थे ततियाय

अवकुट्ठं कोकिलाय वनं अवकोकिलं, अवमयूरं. अवकुट्ठन्ति परिच्चत्तं.

परियादयो गिलानाद्यत्थे चतुत्थिया

परिगिलानो+ज्झेनाय परियज्झेनो.

न्यादयो कन्ताद्यत्थे पञ्चमिया

निक्खन्तो कोसम्बिया निक्कोसम्बि. अस्यादिविधिम्हीति किं, रुक्खं पति विज्जोतते.