३३. ब्यञ्जने दीघरस्सा

रस्स+दीघानं क्वचि दीघ+रस्सा होन्ति ब्यञ्जने. तत्राभिरति, तत्रायं, बुद्धानुस्सति, सात्थिका, सञ्ञावा+स्स, तदाहं, यानी+ध भूतानि, गच्छामीति, अतीतो, किकीव, बहूपकारं, मधूदकं, सूपधारितं, सोपायं, इदानाहं, सचायं, अप्पस्सुतायं, इतरीतरेन, सद्धीध वित्तं, कम्मूपनिस्सयो, तथूपमं, रत्तूपरतो, वूपसमो, लोकस्साति, देवाति, वीतिपतन्ति, वीतिनामेन्ति, सङ्घाटीपि, जीवितहेतूपि, विज्जूव, किंसूध वित्तं, साधूति, त्यास्स पहीना, स्वास्स, मधुवा मञ्ञती बालो, एवं गामे मुनी चरे, खन्ती परमं तपो तितिक्खा, न मंकू भविस्सामि, स्वाक्खातो, य्वाहं, स्वाहं, कामतो जायती सोको, कामतो जायती भयं, सक्को उजू च सुहुजू च, अनूपघातो, दूरक्खं, दूरमं, दूभरता. यिट्ठंव हुतंव लोके, यदिव सावके, पुग्गल धम्मदसा ते, भोवादि नाम सो होति, यथाभावि गुणेन सो, यथयिदं, सम्मदक्खातो, परक्कमो, तण्हक्खयो, झानस्स लाभिम्हि, वसिम्हि, थुल्लच्चयो. क्वचीति किं, त्यज्ज, स्वस्स, पतिलियतीति दीघनिसेधो, मायिदं, मनसादञ्ञा विमुत्तानं, यथाक्कमं, आरक्खातीतं, दीयति, सूयतीति रस्सकारियनिसेधो. कथं यानिव अन्तलिक्खेति, ‘‘दीघरस्सा’’ति योगविभागा. (दीघ+रस्ससन्धि).

ब्यञ्जनेति वत्तते.