नमो तस्स भगवतो अरहतो सम्मासम्बुद्धस्स
नरदक्खदीपनी
पालितो येव सद्धम्मो,
पालितेन वरेन च;
पालिते सुट्ठु यं सीलं,
पालितं धम्म-सुन्दरं.
सम्मा आरद्धं सब्ब-सम्पत्तीनं,
मूलं होतीति दट्ठब्बं.
वीरियारब्भो भिक्खवे,
महतो अत्थाय संवत्ततीति.
तस्मा वीरियमेव कत्तब्बं,
वीरियवतो हि अचिन्तितंपि होति.
यथा हि तच्छकानं सुत्तं,
पमाणं होति;
एव मेतम्पि विञ्ञूनं.
सुविजानो भवं होति,
दुब्बिजानो पराभवो;
धम्मकामो भवं होति,
धम्मदेस्सी पराभवो.
अयं धम्मताति अयं सभावो,
अयं नियामोति वुत्तं होति.
ये धम्मा हेतुपभवा,
तेसं हेतुं तथागतो.
रतनत्तयं, सन्ततं, अहं वन्दामि;
आचरियं, सो अहं, निच्चं नमामि;
‘‘होतु सब्बं, मङ्गलं, ममं सब्बधि’’.
नरदक्खदीपनी
नमो तस्स भगवतो अरहतो सम्मासम्बुद्धस्स
पणाम
नरदक्खदीपकस्स,
नमो समन्तचक्खुनो;
संसारा विप्पमुत्तस्स,
संसारा विप्पमुत्तस्स,
स-सद्धम्मस्स सङ्घिनो.
मत्थना
२. पालितेहि वरुत्तमं,
पालितं सील-पारमिं;
पालेतु वरसम्बुद्धो,
पालितं गन्थ-कारणं.
आसीस
३. बहुस्सुतो च मेधावी,
सीलेसुच समाहितो;
चेतोसमथानुयुत्तो,
अपि मुद्धनि तिट्ठतु.
अभियाचक
४. धम्म-सङ्घं वन्दित्वान,
सब्ब-लोकस्स नायकं;
याचितो तिकक्रप-थेरेन,
माणवेन च धीमता.
५. उत्तानमेव सङ्खेपं,
नाना-सत्थ-सुधारितं;
नर-दक्खं लिखिस्समि,
पस्सन्तु धीर-मामका.
६. कोसज्जं भयतो दिस्वा,
वीरियञ्जापि खेमतो;
आरद्धवीरिया होथ;
एसा बुद्धानुसासनी.
७. वीरियवा खो भिक्खवे अरियसावको,
अकुसलं पजहति, कुसलं भावेति;
सावज्जं पजहति, अनवज्जं भावेति,
सुद्धमत्तानं परिहरतीति.
वीरियवतो किं नाम कम्मं न सिज्झति;
पुरिसकारो नाम न नस्सति,
सुखे पतिट्ठापेतीति जानामि.
८. यथा खित्तं नभे लेड्डु,
धुवं पतति भूमियं;
तथेव बुद्ध-सेट्ठानं,
वचनं धुव-सस्सतं.
९. अ-द्वेज्झवचना बुद्धा,
अ-मोघवचना जिना.
१०. सुस्सुसा लभते पञ्ञं,
उट्ठाता विन्दते धनं;
तस्मा पाळिं गुरुं कत्वा,
इमं पस्साहि सोभणं.
११. सुस्सुसा सुत-बुद्धिनी,
सुतं पञ्ञाय वड्ढनं;
पञ्ञाय अत्थं जानाति,
ञातो अत्थो सुखावहो.
१२. सततंज्झायनं वाद,
पर-तन्तवलोकनं;
सब्बिज्जाचेर-सेवाच,
बुद्धि-मति-करो गुणो.
१३. अति-दीघोव नीघो हि,
कुसीतो हीन-वीरियो;
तस्मा वीरियं कत्वान,
विज्जं एसन्तु साधवो.
१४. सुपोरिसो ताव सिप्पं,
उग्गण्हेय्य परं धनं;
गवेसेय्य ततो मन्तं,
कथेय्य सच्च-भासितं.
१५. पथमं न पराजये सिप्पं,
दुतीयं न पराजये धनं;
ततीयं न पराजये धनं,
चतुत्थमत्थं किं करिस्सति.
१६. सोभन्ति अ-मिलातानि,
पुप्फानिव पिलन्धितुं;
तथा सोभन्ति दारका,
योब्बनेयेव सिक्खितुं.
१७. तस्मा हवे गुणाधारं,
पञ्ञा-वड्ढनमुत्तमं;
सिक्खेय्य मतिमा पोसो,
पत्थेन्तो हितमत्तनो.
१८. अलं वायमितुं सिप्पे,
अत्थ-कामेन जन्तुना;
कतं विजञ्ञा विज्जादि,
वयो ते मा उपज्झगा.
१९. विज्जं सिक्खे, चरे सीलं,
धीरेन सह संवसे;
धनाचये, करे कम्मं,
पियं वाचञ्च संवदे.
२०. न त्वेव सुपितुं होति,
रत्ति नक्खत्त-मालिनी;
पटिजग्गितुमेवेसा,
रत्ति होति विजानतं.
२१. उट्ठाहथ निसीदथ,
को अत्थो सुपितेन वो;
साधु खो सिप्प-विज्जाह्वा,
विज्जं सिक्खथ सन्ततं.
२२. आरब्भथ सदा पुत्ता,
बहुस्सुतं गवेसितुं;
यस्मा लोके सिप्पवन्ता,
सब्बा-दिसासु पाकटा.
२३. सक्यरूपं पुरे सन्तं,
मया सिप्पं न सिक्खितं;
किच्छा वुत्ति अ-सिप्पस्स,
इति पच्छा नुतप्पति.
२४. लोकत्थं लोक-कम्मन्तं,
इच्छन्तो परियेसितुं;
निच्चमेव वीरियञ्च,
अत्थं मन्तञ्ज चिन्तये.
२५. धनवा गुणवा लोके,
सब्बा-दिसाय पाकटो;
सीलवा पञ्ञवा मच्चो,
सब्ब-लोकेहि पूजितो.
२६. सजीवति यसो यस्स,
कित्ति यस्स सजीवति;
यस-कित्ति विहीनस्स,
जीवन्तोपि मतोपमा.
२७. सद्धीध वित्तं पुरिसस्स सेट्ठं,
धम्मो सुचिण्णो सुखमावहाति;
सच्चं हवे सादुतरं रसानं,
पञ्ञाजीविं जीवितमाहु सेट्ठन्ति.
२८. सतिमतो सदा भद्दं,
सतिमा सुखमेधति;
सतिमतो सुवे सेय्यो,
वेरा च परिमुच्चति.
२९. मा वो खणं विराधेथ,
खणातीता हि सोचरे;
सदत्थे वायमेय्याथ,
खणो वो पटिपादितो.