२३. स्यादि
ननुचेच्चादिना वुत्तं चोदनं निसेधेति ‘तन्ने’ति. तत्थ कारणमाह- ‘घसञ्ञत्ता’त्यादि. अघोनन्ति घओकारवज्जितानं, ननु इत्थि यमाकारो घो, तथासति नपुंसके सो (न सियाति) परिकप्पेति ‘नपुंसकत्ता घत्तमेव नत्थीति चेदि’ति. तम्पि नेति यथा वुत्तम्पटिक्खिपित्वा अत्थेव नपुंसके घत्तन्ति [नपुंसकत्तन्ति (पोत्थके)] दस्सेतुमाह-छट्ठीसमासस्से’च्चादि. नपुंसके घत्तस्स [नपुंसकत्तस्स (पोत्थके)] सब्भावमेव समत्थेति नपुंसकत्तं हि’च्चादिना, पारिभासिकन्ति एत्थ सुत्तमेवाधिप्पेतं, परिभासाय निब्बत्तं पारिभासिकं सुत्तिकन्ति अत्थो. आरभितब्बमेविदं सुत्तं (नपुंसकस्सापि) रस्सत्तविधानायाति अधिप्पायो. घनिस्सितम्पि कारियन्ति ‘‘घब्रह्मादीते’’त्यादिना (२-६०) विधियमानमेकारादिकारियम्पि. एतं घनिस्सितं कारियं नच युत्तन्ति सम्बन्धो. अयुत्तत्तेपि दोसो-यमापततेवाक्यासङ्कियाह-‘नायम्पिदोसो’च्चादि, न रस्सस्स एत्थेव लद्धावसरत्ता पठमं तेन पविट्ठे… (घनि)स्सितं कारियन्ति नायम्पि दोसो परिभासाव सेनाति मन्तब्बं. सलभच्छाये इति पदच्छेदो.