९. सत्थुसासनसुत्तं

८३. अथ खो आयस्मा उपालि येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा उपालि भगवन्तं एतदवोच –

‘‘साधु मे, भन्ते, भगवा संखित्तेन धम्मं देसेतु, यमहं भगवतो धम्मं सुत्वा एको वूपकट्ठो अप्पमत्तो आतापी पहितत्तो विहरेय्य’’न्ति. ‘‘ये खो त्वं, उपालि, धम्मे जानेय्यासि – ‘इमे धम्मा न एकन्तनिब्बिदाय विरागाय निरोधाय उपसमाय अभिञ्ञाय सम्बोधाय निब्बानाय संवत्तन्ती’ति; एकंसेन, उपालि, धारेय्यासि – ‘नेसो धम्मो नेसो विनयो नेतं सत्थुसासन’न्ति. ये च खो त्वं, उपालि, धम्मे जानेय्यासि – ‘इमे धम्मा एकन्तनिब्बिदाय विरागाय निरोधाय उपसमाय अभिञ्ञाय सम्बोधाय निब्बानाय संवत्तन्ती’ति; एकंसेन, उपालि, धारेय्यासि – ‘एसो धम्मो एसो विनयो एतं सत्थुसासन’’’न्ति. नवमं.